چه ولینتاین عاشقانه ای داری جانباز « جمهور »
لینک به منبع
تذکر: منبع غیردگرباش است
«یک جانباز در اعتراض به عدم امكان ملاقات با نماینده حوزه انتخابیه اش، در مقابل مجلس خود را با بنزین به آتش كشید. به نقل از شاهدان عینی وضعیت جسمی این جانباز بعد از این حادثه مساعد نبوده و با توجه به شدت سوختگی امكان زنده ماندن وی بسیار پائین به نظر می رسد.»
چه فشاری باید به یک انسان وارد شود تا راضی گردد به فجیع ترین شکل ممکن خود را به آتش بکشد؟ چه دردی و چه مشکلی آدمی را به پذیرش چنین مرگ و رنج سختی وا می دارد؟
چه کسی یا کسانی مقصراند؟ او که زندگی اش را برای وطن صرف کرده و جسمش در این راه آسیب دیده؟ کسی که برای عشق به وطن و اعتقاداتش آماده تقدیم جانش شده است؟
وقتی که صدایت به هیچ کجا نمی رسد، وقتی که فکر می کنی چقدر تنهایی، وقتی که در میان این همه پر مدعایی که هر روز نام و فداکاریت را خرج خودشان می کنند هیچ گوش شنوایی نمی یابی، چه راهی بهتر از سوختن و رها شدن؟
این همان جامعه ای است که سی امین سالگرد انقلابی را جشن می گیرد که قرار بود انقلاب گرسنگان و پا برهنگان باشد؟ انقلاب ستمدیدگان تاریخ؟
راستی امروز روز ولینتاین است. برای همسرت چه ارمغان عاشقانه ای گذاشتی. چه هدیه سرخ رنگی تقدیمش کردی. اصلن می دانی روز ولینتاین یعنی چه؟ روز عشاق است. شبیه روزی که عاشق شدی برای این کشور و چیزهایی که فکر می کردی ارزش عشقت را دارند جنگیدی.
حالا بگذار خبرگزاریهای پر مدعا و دروغگوی اصولگرا ، مجلس امام انقلابی منتخب شورای نگهبان ، دولت خدمتگزاری که برای اداره جهان برنامه دارد صدای سوختن تنت را نشنوند و از غصه نمیرند! بگذار خبرهای رسانه ی ملی پر شود از درد و رنج گرسنگان آمریکایی.
چه اهمیتی دارد که تو برای این مرز و بوم جنگیدی، برای این کشور جانباز شدی و اصلن چه اهمیتی دارد که تو آدمی! آدم های درجه اول فقط درغزه هستند و لبنان و عراق و افغانستان. تو را چه کسی آدم به حساب می آورد آخر ناقص!
اما نه! اینطورها هم نیست. قول می دهد فردا رئیس جمهور عزیزمان برایت بهترین پمادهای سوختیگی را بفرستد و اگر هم مردی، قول می دهد رئیس مجلسمان چند قطره ی اشکی برایت بریزد و دعا کند که به بهشت بروی و با شهدا محشور شوی! که آن هم نمی شوی انشالله.
