گیهان: دو اُسکار برای میلک؛ سخنرانی‌های تکان‌دهنده شان پن و داستین لنس بلک

لینک به منبع

عجب صبحی بود. «میلک» موفق شد دو اُسکار مهم رو در 81 امین مراسم «جایزه آکادمی» بگیره؛ و برندگان بهترین استفاده رو از این فرصت برای برجسته کردن پیام سیاسی فیلم بردن. مطابق پیش‌بینی‌ها «شان پن» جایزه بهترین بازیگری نقش اول مرد و «داستین لنس بلک» اُسکار بهترین فیلم‌نامه رو گرفتن. مهم‌تر شاید، سخنرانی‌های هر دوشون بود که فوق‌العاده موثر از آب دراومد. شان پن در سخنرانی پذیرش جایزه با لحنی کاملا صریح و تند مخالفان ازدواج هم جنس گرایان رو خطاب قرار داد و گفت
فکر می‌کنم زمان خوبی است برای اونهایی که به نفع ممنوعیت ازدواج هم جنس گرایان رای دادن تا بشینن و خوب فکر کنن و شرم ‌آینده خودشون رو پیش بینی کنن، شرمی که در برابر چشمان نوه‌هاشون احساس خواهند کرد، اگر به این کارشون ادامه بدن. ما باید و باید حقوق برابر برای همه داشته باشیم

اما در حالی که صراحت «شان پن» مورد اعتراض برخی قرار گرفت، سخنرانی پذیرش «داستین لنس بلک» (فیلم‌نامه‌نویس «میلک») یک‌پارچه مور تحسین قرار گرفت و بسیاری اون رو یکی از تکان‌دهنده‌ترین سخنرانی‌های همه تاریخ اُسکار لقب دادند. داستین لنس بلک سی ساله در حالی که روبانی سفید (نماد برابری ازدواج) رو بر سینه زده بود با صدایی لرزان و احساساتی گفت
وقتی 13 ساله بودم، مادر زیبایم و پدرم من رو از یه خونه محافظه‌کار مورمن در سن آنتونیو (تکزاس) به کالیفرنیا بردن، و من داستان هاروی میلک رو شنیدم. و این به من امید داد. به من اُمید داد که زندگی خودم رو داشته باشم. به من اُمید داد که روزی بتونم زندگی خودم رو به صورت آزاد و آشکار به عنوان آن چه هستم داشته باشم و حتی بتونم عاشق بشم و یه روز ازدواج کنم
می‌خوام از مادرم تشکر کنم، که همیشه من رو به خاطر همونی که بودم دوست داشت، حتی اون موقع که تحت فشار بود تا این کار رو نکنه. اما از همه بیشتر، اگر هاروی رو 30 پیش از ما نگرفته بودن، فکر می‌کنم از من می‌خواست که امشب به همه بچه‌های گی و لـ.زبین که دارن تماشا می‌کنن، بچه‌هایی که توسط کلیسا، دولت و خانواده‌اشون بهشون گفته میشه که اون‌ها پست‌ترند، بگم که شما موجودات زیبا و معرکه و ارزشمندی هستین که صرف نظر از این که دیگران چی بگن، خدا حتما عاشق شماست و بزودی، بهتون قول می‌دم، حقوق ملی برابر رو در سراسر این ملت بزرگ‌مون به دست خواهید آورد

فوق‌العاده تکون دهنده بود

به جز این دو جایزه طلایی کسان دیگه‌ای هم بودن که جایزه بردنشون جامعه گی‌رو خوشحال کرد. «کیت وینزلت» اُسکار بهترین نقش اول زن رو برای فیلم عالی «کتاب‌خوان» اثر «استیون دالدری» (کارگردان دوجنس‌گرای علنی) برد. «پنلوپه کروز» اُسکار بهترین نقش دوم رو برای فیلم «ویکی کریستینا بارسلونا» برد (که یک زیرداستان هم جنس گرایانه داره و یک بوسه لز مشهور) و بالاخره یکی از آيکون‌های گی‌ها «هیث لجر» فقید (بازیگر کوه بروکبک) برنده اُسکار بهترین نقش دوم مرد شد، هرچند معنی‌اش این بود که «جاش برولین» باید از جایزه محروم می‌موند. گاس ون‌سنت هم اومده بود ولی من فکر کنم با یه خانم بود. موقع فرش قرمز با خودم فکر می‌کردم حتی امشب که قرار عشق دو هم جنس به هم بزرگ داشته بشه چقدر هنوز عجیبه که دو مرد یا دو زن در خیل زوج‌های مرد- زنی که روی فرش رژه می‌رفتن یهو ظاهر بشن، متوجه هستین چقدر راه مونده هنوز؟ شاید نباید این حرف رو بزنم ولی از این که به جری لوییس بابت کارهای انسان‌‌دوستانه‌اش جایزه دادن خوشحال نشدم؛ لوییس ثابت کرده هم جنس هراسه. اون طور که از سخنرانی پن بر می‌اومد ظاهرا تظاهرات ضدگی اطراف کداک ثیتر اتفاق افتاده بود. پن بعد از مراسم هم در جلسه‌های مطبوعاتی هم‌چنان به دفاع از گی‌ها ادامه داد. اما صداقت و معصومیت عجیب داستین لنس بلک چیز دیگه‌ای بود