اون ثانیه های کلیشه ای!

هر چقدر که  قُمری های بیچاره صبح به صبح، لب! به لب! جلوت راه برن و داد بزنن که …
هرچقدر که تک تک درختا جوونه هاشون رو به رخت بکشن که …
هر چقدر که نسیم گونه ات رو جای سوزش نوازش بده که …
که تو باور کنی بهار شده، نمی کنی
تا اون ثانیه های کلیشه ای نیان و اون لحظه گذر نکنه باورت نمی شه تحول رو
خوب من، شاید! حق داری، افکار پاییزی و دلهای زمستانی بهار را باور نخواهند کرد
اصلا بهار می خواهند چکار؟!