گیهان: مکث
درصد گی برنامهی نوروزی بیسیسی فارسی خیلی وحشتناک زده بود بالا. بخصوص در مورد این دوتا؛ یعنی شنبهزاده (راست) و شاهرخ مشکینقلم؛ خیلی شدید بودن. شرط میبندم مشکینقلم گیه، واگرنه کسی به جز یه همچین آدمی نمیتونه ما رو وسط بزم اینجوری شـُکه کنه و یه جورایی ضدحال بزنه. اما به فکر آن ایمیلی باشین که بهزاد هرگز نذاشت مشکینقلم راجع بهش حرف بزنه. کار هر دوشون یه جوری تکونت میداد و هر دوشن به شدت سیاسی بود، به طرزی خیلی خوب و ماهرانه اما. این یعنی چیزی که من تو فکرشم. کار اصلی خودتو هر چی که هست درست و حرفهای انجام بده و در عین حال به شدت و صریحا سیاسی باش. فکر کردم شاید بیبیسی ملاحظه جمهوری اسلامی رو کرد که خیلی زن نیاورد تو کار؛ لباس مجری زن برنامه رو داشتین؟
واما میرسیم به پیام اُباما. اولش دلم میخواست بگم: «هان؟!! «مردم جمهوری اسلامی ایران»؟! این چه مزخرفی بود این یارو گفت؟» ولی بعد در فکر دوم به نظرم رسید که اُباما کار خیلی درستی کرد که مردم و رهبران جمهوری اسلامی رو یه کاسه کرد و با هم خطابشون قرار داد. به نظرم رهبران و سیاستمداران غرب تا آلان داشتن هندونه زیر بغل مردم جمهوری اسلامی ایران میذاشتن وقتی اونها رو «مردم ایران» خطاب میکردن و حسابشون رو از دولت جدا میکردن. این غلطه. «مردم ایران» نداریم، «مردم جمهوری اسلامی ایران» داریم و این یعنی همه ما. تکتک ایرانیها مسئول رفتار دولت جمهوری اسلامی هستیم، حتی اگه ظاهرا کارهاشو دوست نداشته باشیم. چون اگه واقعا دوست نداشته باشیم، عوضش میکنیم. وظیفهی ماست که این کار رو بکنیم یا اینکه پای لرزش میشینیم، و این یعنی اگر فردا چهارتا موشک اومد روی خونمون، نشینیم زنجهمورهی مرگ بزنیم، مثل قضیهی غزه (یا عراق یا ژاپن)، که چرا با ما طفلکهای بیگناه این کارهای بد و اوخی رو میکنین. ما مسئولیم و بیگناه نداریم این وسط. اُباما اون تعارف رو گذاشت کنار، او به درستی بین مردم و رهبران جمهوری اسلامی ایران تفاوتی نمیبینه
و یه چیز دیگه که باید از دلم بریزم بیرون: فرانسویها لیاقت سارکوزی رو ندارن
