وب نوشت های من ( آرشام پارسی ): به تورنتو برگشتم
سی و یک روز طول کشید.
سفر خوبی بود. در این سفر تصمیم گرفته بودم که مدتی هم استراحت کنم و تمام مدت مشغول کار نباشم. این اولین باری بود که این کار را کردم و الان حس خیلی خوبی دارم. روزانه کمتر از دو ساعت کامپیوترم را روشن می کردم. البته تلفن ها جای خودش را داشت اما فرصتی ایجاد می کرد که کمی هم استراحت کنم و با بچه ها بیشتر وقت بگذارم. با هم بیرون می رفتیم، غذا می خوردیم، خرید می کردیم و تمام مدت قدم می زدیم. الان حس می کنم که ذهنم خسته نیست و آماده هستم که کارهایم را با انرژی بیشتری دنبال کنم. باید از دوستانی که این پیشنهاد را کرده بودند و در این مدت در کنار من بودند تشکر کنم.
ترکیه همچنان مثل قبل بود. می آیند، می مانند و می روند. در این میان کارهای بسیار زیادی است که باید انجام شود و سعی خواهم کرد که در آینده در ارتباط با آن بیشتر بنویسم.
در مدتی که در ترکیه بودم با دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل، سفارت کانادا، سازمان کائوس جی ال، مسئول دفتر امور خارجی ها در اداره ی پلیس، و خیلی از پناهجویان/پناهندگان در شهرهای مختلف ترکیه ملاقات کردم.
بعد از آن به فرانکفورت رفتم و مهدی را دیدیم. یکی از دوستان همجنسگرای ایرانی در فرانکفورت کمک های زیادی کرد تا بتوانیم در مورد پرونده ی مهدی بیشتر کار کنیم. در مدت کوتاه اقامتم در فرانکفورت با مسول سازمان ال اس فا د که از شهر کلن به فرانکفورت آمده بود ملاقات کردیم. با یکی از دوستان آلمانی نیز که حاضر شده بود از مهدی حمایت کند گفتگوی تلفنی داشتیم و بالاخره موفق شدیم که یک وکیل خیلی خوب برای مهدی پیدا کنیم و هزینه های آن را بپردازیم تا پرونده اش بازنگری شود.
با یکی از مجلات آلمانی هم مصاحبه ای در ارتباط با شرایط دگرباشان ایرانی و پناهجویی آنها انجام دادیم. امیدوار هستم که همه چیز به خوبی پیش برود و مهدی هم بتواند زندگی آرام و ایده آلش را شروع کند.
دیشب به تورنتو برگشتم همراه با لیستی از کارهایی که باید انجام شود.
رادیو رها هم منتشر شد، حتما بشنوید.
