فریاد پسری از کوهستان: پذیرش گرایشی پاک

لینک به منبع

نوع نگاه ما و نگرش ما به خودمان و محیطمان جهان را می سازد.

جهانی که در آن به دنبال آرامش و عشق خود هستیم.

ما ه/م/ج/ن/س/گ/ر/ا/ی/ا/ن نیز که براساس یک نوع گرایش در کنار هم هستیم

ابتدا می بایست نگرش خود را نقادانه بررسی کنیم که به چنین گرایشی که خود آن را احساس می کنیم چگونه می نگریم؟

۱-آیا به آن به عنوان گرایشی پاک که از سوی خالق آفریده شده می نگریم؟

یا

۲-به آن به عنوان گرایشی مزاحم برای تعالی خود می نگریم؟

نگرشی که از ان یاد می کنم داشتن اعتقادی ظاهری که در آن فقط به یک رابطه کوتاه مدت با کسی باشد نیست.

این دو نگرش هر کدام برای ما پیامدهای خاص خود را در بر دارد.

در نگاه اول با داشتن نگاه مثبت میتوانیم از سد مسائل پیش رو در کوتاه مدت و یا در بلند مدت عبور کنیم.

و درنگاه دوم با داشتن نگاهی منفی به گرایش و داشتن احساس قربانی شدن ابتدا خود را قربانی کرده و سپس جامعه د/گ/ر/ب/ا/ش را.

پس در گام اول می بایست ابتدا تکلیف خود را با خود روشن کنیم.

که ایا خواستار این هستیم که خود و جامعه د/گ/ر/ب/ا/ش ایرانی نیز به همراه خود به تعالی برسانیم یا…

که رسیدن به هدف جز با نگرشی مثبت در گام اول میسر نخواهد شد.

من به این گرایش به عنوان یک تنوع در آفرینش می نگرم.

در هر سیستم وجود عناصر متفاوت که در کنار یکدیگر به زیست ادامه می دهند و خروجی چنین سیستمی که مطلوب خالق آن است جز زیبایی و حیرت انگیز بودن در آفرینش نیست.