نامه به رسانه های مطرح خارج از کشور برای انتشار مطلبی به مناسبت روز مقابله با هموفوبیا
اگر مایلید در شناساندن هموفوبیا دگرباشان هم میهنتان را یاری کنید لطفا شما هم با نامه ای به رسانه هایی که در زیر آدرس میلشان ذکر شده از آنها درخواست کنید تا در روز 17 ماه می ( 27 اردیبهشت ) با انتشار مطلبی در مورد هموفوبیا دگرباشان ایرانی را در راهی که برای احقاق حقوق خود در پیش دارند، یاری رسانند.
آدرس های پیشنهادی ما برای ارسال نامه:
editors@televisionwashington.com
متن پیشنهادی برای ارسال ( برای راحتی هر چه بیشتر عزیزانی که می خواهند اقدام به ارسال میل نمایند ):
با درود و احترام
از آنجایی که 17 ماه مه ( 27 اردیبهشت ) هر سال به عنوان روز جهانی مبارزه با هموفوبیا نام نهاده شده در گوشه گوشه جهان با برگزاری همایش ها و مراسم های مختلف به معرفی این معضل و راه های درمان آن می پردازند، هرچند به درستی می دانیم آن رسانه وزین در گسترش و رفع موانع تحقق کامل حقوق بشر و حقوق اقلیت ها همواره کوشا بوده و هرگز به تذکر در این راستا نیازمند نیست اما بنا بر رعایت ادب و جنبه ی احتیاط یادآوری این مناسبت را لازم دیدیم و خواهشمندیم با نشر خبر یا گزارشی در باب آن برای مخاطبان فارسی زبان خود، فعالین حقوق بشر به خصوص فعالین حقوق دگرباشان ایرانی را در شناساندن معضل هموفوبیا به اقشار مختلف جامعه هرچه بیشتر یاری نمایید.
با تشکر و خسته نباشید
ما مریم ها از همجنسگرایان حمایت می کنیم و در کنار شما، با هرشکلی از همجنسگراستیزی مقابله می کنیم.
مریم واحه و مریم آرامیان
آخی جه دل پری داری عزیزم ! اکثر ما ها تنهاییم ! مثل خدا مون که تنهاست ! اینکه غصه نداره
سلام رضا جون دلم بد جور گرفته اشک تو چشام جمع شده و نمی ذاره درددلمو تایپ کنم بغض امانمو بریده احساس تنهایی شدیدی می کنم و فکر می کنم تو این دنیای به این بزرگی هیچکسو ندارم نمی دونم چرا اینجا درد دل می کنم ولی دیگه نتونستم طاقت بیارم و اینجا خودمو خالی می کنم احساس می کنم الان که دارم تایپ می کنم داری می بینی برای همین راحتتر می شم . آخه چرا من اینطوری آفریده شدم که تنهای تنها بمونم . نمی دونم هنوز گیجم و آرامش ندارم و می دونم همینطوری هم که پیش می رم هیچوقت به آرامش نمی رسم چون اینجا کسی آدمو درک نمی کنه و یه جور دیگه آدمو میبینن برام دعا کن دیگه بد جوری خسته شدم بخدا . از خدا خواستم یا صبرم بده یا یه همدل بده یا پاکم کنه و منو ببره دیگه نمی تونم تحمل کنم . از اینکه وقتتو گرفتم عذر می خوام . از بابت همه چیز هم ممنونم
تنهایی بد دردیه، هر چی هم می کنی بی خیالش بشی باز با تمام توانش مدام جلوی چشمات رو تیره می کنه
امیدوارم هرچه زودتر همه ی اونهایی که تنهان به وصال دلخواهشون برسن، مخصوصا شما
اوه بالاخره تموم شد.دستت درد نکنه که نامه رو خودت نوشتی.
این کامنتی که می دم ربطی به پست نداره، فقط خواستم کلیپی رو که برای فیلم “Prayers for Bobby” رو ساختم که یک جور هم ذات پنداری خودم با Bobby می دونم رو هم دیگران ببینند :
http://www.youtube.com/watch?v=fODnVdUQ268
از فعالیت شما هم در این وبلاگ هم خوشحالم.
عزیز که با این عنوان ” اسم من که برای کسی مهم نیست ” اون کلیپ زیبا رو ساختی و اینجا گذاشتی ازت متشکرم و سعی می کنم به زودی به عنوان یک پست روی پسر قرارش بدم