آرشام پارسی: ویزای امریکا و فرصتی برای دیدن دگرباشان ساکن ونکوور
جمعه بعدازظهر خبردار شدم که دادگاه پناهندگی یکی از همجنسگرایان پناهجو در امریکا در روز دوشنبه ی آینده برگزار خواهد شد و از من خواست که در دادگاهش به عنوان شاهد شرکت کنم.
فرصت خیلی کمی بود و چون من هنوز شهروند کانادا نشدم باید برای رفتن به امریکا ویزا بگیرم. سریع سایت سفارت را چک کردم و متاسفانه در هیچ کدام از شهرها وقت مصاحبه وجود نداشت به غیر از ونکوور. سریع وقت گرفتم و آماده ی سفر به ونکوور شدم.
به محض اینکه به فرودگاه ونکوور رسیدم یادم افتاد که چند نفر از دگرباشان ایرانی که سال هاست آنها را می شناسم و یکی از اعضای سازمان ما بوده اند و در انجام روند پناهندگی آنها همراهی شان کرده بودم اینجا هستند. به آنها قول داده بودم که هر وقت به ونکوور آمدم خبرشان خواهم کرد تا برای اولین بار همدیگر را ببینیم.
از همان فرودگاه تماس گرفتم و قرار گذاشتم که تا چند ساعت دیگر به هتل محل اقامتم بیایند.
شام را با یکی از دوستان لزبینم که از فعالان رسانه ای حقوق دگرباشان است خوردم. یک یاز دوستانم که دوره ی پناهندگی مان را با هم گذرانده بودیم نیز به جمع ما پیوست و بعد به دیگر دوستانمان درهتل ملحق شدیم.
برایم خیلی جالب بود و فرصتی خیلی کمی دسد داده بود تا حرف هایشان را بشنوم. اینکه از زمانی که به کانادا آمده اند چه شرایطی دارند و آیا در کل از زندگی شان راضی هستند یا نه. خب مشکلاتی وجود داشت که به نظر من طبیعی است و با گذر زمان آنها برطرف خواهد شد اما تصمیم گرفتم که هر کمکی که از دستم بر بیاید برای آنها انجام دهم تا از این شرایط خارج شوند. دوستان کانادایی زادی در ونکوور دارم و شاید بتوانم با معرفی کردن آنها به هم راهی برای حل مشکلات آنها پیدا کنم.
امروز هم برای درخواست ویزا به سفارت امریکا رفتم. معمولا چون ایرانی هستم دو هفته روند ویزا طول می کشد اما خانمی که افسر پرونده ی من بود گفت تمام تلاش خود را خواهد کرد که در همین چند روزه ویزا را آماده کند. پیشنهاد کرد که تا روز جمعه در ونکوور بمانم تا اگر تا آن زمان ویزا آماده شد بتوانم آن را تحویل بگیرم.
فرصتی پیش آمد که چند روز دیگر در اینجا بمانم و مایل هستم که بیشتر با دوستان ایرانی ام وقت بگذرانم و از زندگی آنها بیشتر با خبر شوم و امیدوارم به کمک هم بتوانیم شرایط مان را به سمت بهتر شدن سوق دهیم.
باز مثل همیشه: پناهندگی ساده نیست.
