سیب ترش: انگشتی که به دهان ماند و دلی که سوخت …!ه

لینک به منبع

تا ساعت 8 صبح 23 خرداد از قول بی بی سی فارسی .. میر حسین %1/32 و ریسس جمهور م . ش . ن . گ ( به قول ابراهیم نبوی …. 65%…. چرا ؟
از کوچه "پشت مطبخ "می رم به میدون شاه که کتاب بخرم …. یه لحظه ی خاطره ی اون روز عصر .. عصر چهارشنبه 20 خرداد که با خواهرهام و خواهرزاده هام به میدون رفتیم تا حرفهای خاتمی رو در حمایت از میرحسین گوش بدیم …. همه ی ما امیدوارم بودیم …. امیدوار به جریانی که به راه افتاده بود و همه رو به سوی خودش می کشید و امید میداد … شاید کاذب اما امید می داد که دیگه دشمنی دولت جمهوری اسلامی با اسراییل در افواه جار زده نمیشه و آرزوی محو شدن کشور و ملت دیگه ای رو نخواهند داشت ….. امید به این که زنان به حقوقشون نزدیکتر میشند و شاید کسایی به سریر قدرت بشینند که ارزش مردم و رای اونها رو بیشتر بدونن … اما انگار نشد .. انگار نمیشه و انگار هیچ امید دیگه به اصلاحات نمیره …. وقتی وارد میدون شدم دلم گرفت … بعض از راه گلوم راه باز کرد و به چشمهام رسید و منی که توی خانواده به آدمی خود دار معروفم اشکم سرازیر شد .. یاد جمعیتی افتادم که اون روزچهارشنبه اینجا چه غوغایی بپا کرده بودن و چقدر شیرین بود دیدن مردمی از همه قشر حتی غیر مسلمونها که چقدر مشتاق تغییر و تحول هستند ….. اشکم به خاطر این نبود که چرا میر حسین رای نیاوورد … بیشتر دلم به حال خودم و بقیه ی آدمایی سوخت که چه امیدوارانه منتظر "نه" به احمدی نژاد بودند …. و یاد اصرارهام به مادر و پدرم افتادم که بعد از سی سال که رای نداده بودند .. بعد از اون رای اجباری "آری " به جمهور ی اسلامی …… مجبورشون کردیم …. من و خواهرهام که بیان و رای بدن … تا اصلاحات پیروز بشه و تحجر و اصولگرایی شکست بخوره ….. اما نشد و انگاربازهم باید منتظر باشیم تا با کارتونهای نیک آهنگ کوثر به این دولت و رییسش بخنیدم و با نوشته های ابراهیم نبوی گریه کنیم … اگر دست خودم بود … و اگر های خیلی زیاد دیگه دست و پام رو نمی گرفت از این " خوک دونی " به قول سمیرا میرفتم و اون رو به مردمان بی سواد و نالایقی می سپردم که ترجیح میدن یه هتاک و دروغگو رییس دولتشون باشه .. اما افسوس …. دلم می سوزه برای اصرار به پدر و مادرم ….!ه