ما می مانیم: 22- به کدامین سو می رویم 2
نمایش انتخابات هم به پایان رسید و البته بهترین نتیجه ای که از آن می شد گرفت، توجیه شدن کسانی بود که فکر می کردند در جمهوری اسلامی، رای مردم ارزشمند است. همانند کسانی که ابا داشتند اصل نظام اسلامی را زیر سوال ببرند و همیشه، ناکارامدی این سیستم را بخاطر مدیریت ضعیف آن می دانستند زیرا بعد از این نمایش (به قول کله پاک کن، سیرک که در آن ما را به بازی گرفتند و جهان را به تماشا نشاندند و خود و همدستانشان در پشت صحنه به ریش ما خندیدند) چهره واقعی ولایت فقیه برای معتقدان به آن نیز معلوم گشت.
***
اوضاع خوبی نیست. دیشب دوستانم در پردیس امیرآباد خبر دادند که کوی دانشگاه تهران رو به خاک و خون کشیدند و امتحانات دانشگاه لغو شد. امروز صبح هم خبر رسید که انتخابات دانشکده ما هم لغو شده و احتمالاً به شهریور موکول می شود.
رژیم، افسار رها کرده. حکومتی که دروغگوست و تقلب می کند، حتماً می ترسد و حکومت ترسو، ناپایدار است. اینها از خشم مردم می ترسند و دیروز خواستند تا با راهپیمایی طرفداران خود، قضیه راهپیمایی عمال رژیم را در 21 تیر 78 زنده کنند که عملاً باعث شده بود تمام اعتراضات دانشجویی خاتمه پیدا کند. اما این بار سخت قافیه را باختند!
امروز، راهپیمایی در بسیاری از شهرهای ایران برگزار خواهد شد. در رشت، ساعت 17 در خیابان منظریه جمع خواهیم شد. من این راهپیمایی ها را در حمایت از موسوی نمی بینم بلکه آن را پافشاری بر حق و رای خود می دانم که در صورت موفقیت برای میرحسین موسوی مسوولیت بزرگی را سبب خواهد شد. مسوولیتی که حاصل تلاش مردمی است که 30 سال رنج و درد را تحمل کردند و دم بر نیاوردند و الان برای احقاق حقوق خود به میدان نبرد با استبداد، ظلم، تجاوز، دروغ و تقلب آمده اند.
