نفت « تراموا »

لینک به منبع

این روزها ذهن آدم پر است از اطلاعات و انسان‌ها پر هستند از هیجان و ناامیدی و انتقام‌جویی و امید. حقیقت این است که اغلب انسان‌ها با حس انسانیت خود، خوب و بد را می‌شناسند ولی در شناخت مصادیق خوب و بد دچار مشکل هستند. این هجوم گسترده‌ی تبلیغات رسانه‌ای دوطرف، کم‌کم قدرت تفکر منطقی را از انسان‌ گرفته و او را برده‌ی خود می‌نماید. آدم‌ها کم‌کم «شدید» می‌شوند و دیگر عقاید مخالف را نمی‌توانند تحمل کنند. هزینه را همه متحمل مي شویم، برخی فیزیکی، عده‌ای روحی و همه‌ی ما اقتصادی. تاریخ کشورهای جهان سوم، تاریخی متناوب است با دوره‌ی تناوبی به عمر تقریبی یک نسل. عمر هر نسل را با مشکلات و آرزوهایش تمام می‌کنند و نسل بعدی همواره آنها را تحقیر می نماید و می‌گوید که نسل پیشین نباید برای آینده‌شان تصمیم‌گیری می‌کرده است.
یک روز بر چشم سگ‌ها‌ی ولگرد، عینک می‌گذارند و روز دیگر انقلاب شاه و ملت می‌شود و روز سوم مردم را در خیابان‌ها «کتک» می‌زنند. مردم هم همواره گمان می‌کنند آزادی همین نزدیکی‌هاست، کمی هزینه می‌خواهد فقط. البته هر چه هزینه می‌کنند، باز به آزادی نمی‌رسند. می‌خواهند دموکراسی داشته باشند، حق هم دارند البته، این روزها «کبری خانم اینا» هم سفارش دموکراسی داده‌اند تا از فرانسه برایشان بیاورند مثل همان دموکراسی‌ای که برای نسل قبل با هواپیما از فرانسه آمد. این دموکراسی به حدی برای ملت جهان سوم مفید است که امریکا از هزاران کیلومتر دورتر لشکر بکشد و به عراق و افغانستان بیاید تا دموکراسی برای مردم به ارمغان بیاورد. اصلا اقتضای استعمار در هر دوره متفاوت است، یک قرن قبل، شاهنشاهی بود و حالا دموکراسی، شاید یک روزی هم حکومت دینی! و تو چه می‌دانی دموکراسی در جهان سوم چه کم از دیکتاتوری دارد؟
خلاصه اینکه کم‌کم آدم‌ها تصمیم می‌گیرند بروند به جایی که آزادی دارد. آنهایی هم که نمی‌توانند بروند، می‌مانند و فحش می‌دهند و فحش می‌خورند. یکی از این کشورها هم احتمالا بهشان تجاوز می‌کند و البته که به رگ غیرتشان بر می‌خورد و مقابله می‌کنند و می‌کشند و کشته می‌شوند و هزینه‌ی اقتصادی هم می‌دهند. کارخانه‌های اسلحه‌سازی سود‌آور شده و شرکت‌های نفتی «باد» می‌کنند. البته که مردم هم راضی هستند، هرچه باشد دارند از خاکشان و ناموس‌شان دفاع می‌کنند. بعد از جنگ هم که باید بازسازی کرد و پس از بازسازی، لابد مردم آزادی می‌خواهند. مردم فکر می‌کنند آزادی همین نزدیکی‌هاست، پس هزینه می‌کنند… شاید باور نکنید اما آدم‌ها مستعمره‌ی «انرژی» هستند.