آرشام پارسی: یک چالش

رضا “پسر”: چند روز پیش با یکی از دوستان (دگرجنسگرا) سر موضوعات اخیر گفتگو می کردیم که وسطش با لبخندی به شوخی/جدی! گفت: اگر یکی از شماها رو این روزا بگیرن چی می شه؟! می شین ویتامین!!! زندان؟! چند درصد بازداشت شده های سیاسی داخل زندان حاضرن بهتون احترام بذارن؟!

لینک به منبع

تعداد پناهجویان دگرباشی که در ماه گذشته درخواست پناهندگی کرده اند، نسبت به شش ماه گذشته بیشترین آمار را داشته است. بدیهی است که تعداد زیادی از پناهجویان به دلیل حوادث پس از انتخابات بیست و دوم خرداد از کشور خارج شده اند. دگرباشان ایرانی هم همانند دیگر اقشار جامعه اعتراض کردند، دستگیر و حتا شکنجه شدند. گزارش ها و تصاویری که از بدن های کبود شده شان برای سازمان ارسال شده نشان گر آن است که جامعه ی دگرباش ایرانی در جایگاه خود قرار گرفته است. جایگاهی که ترس باعث خالی ماندن آن در سال های گذشته شده بود و در آینده در مورد آن بیشتر خواهیم گفت.
اما نگرانی ای که در این میان موجود است و بایستی آن را مورد توجه خاص قرار داد قوانین پناهنده پذیری است. به استناد این قوانین بین المللی به طور اختصاصی پناهجوی دگرباش کسی است که به دلیل محدودیت ها، فشارها و مهم تر از همه ترس موجه از عدم امنیت شخصی به دلیل گرایش جنسی فرد، از کشور خود فرار کرده و درخواست پناهندگی می دهد. به عبارت دیگر تنها گرایش جنسی فرد دلیل پذیرفته شدن آن به عنوان پناهنده نیست و باید به دلیل گرایش جنسی اش با مشکلاتی مواجه شده که ناچار به خروج از کشور و درخواست پناهندگی گردیده است. سوال اینجاست که همجنسگرایانی که خود مشکلات خاصی به دلیل گرایش جنسی شان داشته اند و در این اعتراضات شرکت کرده، دستگیر یا شکنجه شده اند و در نهایت درخواست پناهندگی داده اند چه شرایطی خواهند داشت؟ آنها به دلیل مشکلات موجود پس از انتخابات ناچار به خروج از ایران شده اند و همجنسگرایی شان جزئی از مشکلاتشان بوده است. دلیل عمده ی خروج آنها فشارهای موجود بوده است نه گرایش جنسی شان و این چالشی را پیش می آورد که نگران کننده است.
نباید فراموش کنیم که ما همجنسگرایان در ایران به دلیل گرایش جنسی مان تحت خطر مجازات هستیم و چنانچه به هر دلیلی دستگیر شویم و گرایش جنسی مان مشخص شود حتمن مورد تبعیضات و مشکلات جدی قرار خواهیم گرفت.