باران: فوق العاده ترین منظره ی دنیا

لینک به منبع

وقتی تو عمق 30 متر یا بیش تر بخوای بری به خصوص اگه از آخرین بارت خیلی گذشته باشه یه جور دلهره داری

تو 10 متر اول استرست خیلی بالاست.از چیزی که روبه روت داری می بینی می ترسی.یه حفره تاریک که مستقیم  داری به سمت مرکزش شنا میکنی .حتی به این فکر می کنی که هنوز تا دیر نشده برگردی.آروم احساس میکنی که داره فشار آب روت زیاد می شه

نشانه های عمق هم داره کم کم بهت میگه اگه آمادگی نداری باید برگردی……..اگه نفست تموم بشه چی ؟اگه اسپازم عضلانی پیدا کنی چی؟اگه آب پست نده؟…میترسی اونقدر که تو عاشق آبی از عشقش زمان مناسب برگشت رو درست تخمین نزنی یعنی یادت بره واسه  برگشتن این 30 متر هم هوا نیاز داری….اگه به تصادف نفست خالی بشه نمی تونی به موقع برگردی تو سطح آب…بعد عضلاتت تسلیم می شن بعد کبود میشی و…..البته آب مهربونه جسدت و برمیگردونه تا همه ببینن آخر عشق یه طرفه چی یه….

اما تو 10 متر دوم دیگه اونقدرام وحشت نداری .آب مهربون شده انگار دیگه صدایی نیست…سکوت مطلق ….نور هم داره کم میشه

-”یک…یک…یک…یوهو…کسی نیست؟…..”

سکوت مطلق……….

با خودت –با دهان بسته-حرف می زنی… می خوای مطمن شی میشنوی هنوز خودت رو.اما هیچ صدایی نیست ….هیچ صدایی.

گاهی یه حباب کوچیک و ظریف از مقابل چشمات بالا می ره…می خواد بهت بگه داری هوا از دست میدی مواظب باش ….یا شایدم داره میگه من رفتم …تو دیوونه ای می میری همین جا…بی چاره خبر نداره عمر حبابهای هوا فقط تو آبه.

روبه روت دیگه اونقدر هام تاریک نیست داری کف رو واضح  تر میبینی.

10 متر آخر…

دیگه داری به چیزی که واسش اومدی نزدیک میشی…..زیباترین منظره ی دنیا رو میگم….خودت رو آماده میکنی تا یه بار دیگه از زیباییش سنگ کپ کنی….28….29……………..

30 .دستت رو دراز می کنی و آروم نوک انگشتای دستت کف رو لمس میکنه نور زیادی نیست این پایین نمی دونی کف دقیقا چه جوریه اما مهم نیست چیزی که واسش اومدی کف نیست ….آروم بدنت رو روی کف می زاری .

حالا آروم در حالی که هنوز باید وزن ناچیزت رو روی کف حفظ کنی به پشت بر میگردی.چشمات رو میبندی می خوای یه دفعه ببینیش…مطمن میشی پشتت کامل رو کف قرار داره و کف دستات همینطور…..یواش یواش پلکت رو باز میکنی…….

اونجا..اون بالا رو سطح آب زیبا ترین چیزیه که تا حالا دیدی…رنگ میلیون ها رنگ دارن رو سطح آّب بالا پایین می رن.درست نمی بینی اما انگار شکل دار هم می شن انگار داری  زیبا ترین تابلوی متغییر دنیا رو از فاصله 30 متری می بینی

انگار  رنگها دارن می رقصن تو آّب .این جا هیچ کس نیست تمام این زیبایی فقط برای توست تا لذت ببری ازش تا شیفتش باشی و تحسینش کنی….

اگه فقط این حباب های مزاحم انقدر جلوی دیدت نیان……دیگه مهم نیست چی می گن…وقتی انقدر اینجا زیباست دیگه چرا باید بخوای برگردی تو سطح آب ؟