باران: در باب پیش گیری و درمان
دکمه استاپ کرنومتر رو که زدم از دیواره استخر بالا رفتم لبه ی اون نشستم .هنوز نفس نفس می زدم که چشمم بهش افتاد. چند متر دور تر بود میله کناری رو یک دستی گرفته بود سعی داشت تعادل داشته باشه اما صورت زیبا دوست داشتنیش مدام توی آب بالا و پایین می رفت نگاهم نا خوداگاه خیره بهش ماند.یک باره بی حرکت شد و به طرفم برگشت.هول شدم کاغذ و خودکار رو برداشتم و خودم رو با ثبت زمانم مشغول کردم سرم رو که از کاغذ بالا آووردم با یک لبخند میله رو گرفته بود و نزدیکم می شد.چون چیز بهتری برای گفتن نداشتم گفتم:
- مواظب باش اگه بفهمن ضعیفی شوتت می کنن اون ور.
- آره.خوب بلد نیستم یادم رفته .وقت داری کمکم کنی یه کم یادم بدی؟
توی آب پریدم.طبق قاعده ی جز در موارد ضروری به کسی دست نزن با فاصله ازش راهنماییش کردم اما برای فاصله گرفتن از دیواره میترسید دست هاش رو گرفتم و سعی کردم از کناره جداش کنم اما مدام زیر آب می رفت و کم کم داشت می ترسید . انگار زیر آب داشت کمک هم می خواست بازو هام رو دور کمرش حلقه کردم وپشتش رو به خودم چسبوندم و تو گوشش گفتم :
– مواظبتم.
از لبه جداش کردم وسط آب کشوندمش.
*****
چند دقیقه بعد وقتی از آب خارج می شدیم ازم پرسید :
- تو همیشه اینجایی؟مربی اینجا؟
خنده ام گرفت .
- یعنی انقدر خوب یادت دادم؟
-می شه شماره ام بدم بهت بعضی وقتا می خوای بیای اینجا بگی منم بیام بهم یاد بدی؟
-نمی دونم من معمولا اینجا نمی یام ولی خوب باشه.می یام میگیرم شمارتو ازت بعدا
از هم جداشدیم و قبل از این که دوباره ببینه من رو سریع تر از همه آماده شدم و از در خروجی بیرون رفتم.*
* یه قاعده هست که میگه پیش گیری بهتر از درمان ه البته یکی دیگم هست که می گه آدم از یه سوراخ مار دو بار نباید نیش بخوره.
