EraZer Head: راهنمای خیاط ها و پادشاهان لخت
پیرو این پست*، اینجانب باز هم تصمیم گرفتم قطره ای از دریای تجربیاتم را مفت و مجانی بر شما نمایان سازم. شما را به خدا می بینید من چقدر بزرگوار و بخشاینده هستم؟ برای هر مثقال از این تجربیات و نتایج عرق ها ریخته و سختی ها کشیده ام. نتایجی که می شود هر کدامشان را paper کرد و با آن ها در کنفرانس ها و سمینارهای بلاد خارجه شرکت نمود. اما من چنین نمی کنم و نتایجم را همین جا مفت و مسلم در دسترس همگان قرار می دهم. بله می دانم. حماقت است. اما چه می شود کرد. من که گفتم استاد حماقت هستم. بگذارید این پست را با یک سوال شروع کنیم:
«کراش crush چیست؟!»
کراش معانی مختلفی دارد اما آن معنی خاص که در این پست مد نظر ماست، نوع مشخصی از علاقه است که هیچ دلیل واضح یا خاصی ندارد. البته درست می فرمایید، عشق هم اصولاً دلیل خاصی ندارد! اما کراش با عشق فرق دارد. در بهترین حالت کراش می تواند پیش زمینه عشق باشد. در بدترین حالت هم کراش می تواند پیش زمینه عشق افلاطونی یا دست نیافتنی، و در حالت بینابینی کراش می تواند پیش زمینه کمی شیطنت و خوش گذرانی موقتی (در حد چند هفته) باشد.
کراش علاقه ای است که به فردی کاملاً غریبه، یا نیمه غریبه، یا آشنای دور به وجود می آید. علاقه ای شدید که نشانه های سمپتوماتیکش مشابه عاشق شدن است. اما خب، من الان این حال را به عشق دادم که آن را محدود به قلمرو آدم های آشنا با هم کردم! وقتی به یک نفر کراش دارید، ممکن است او را درست نشناسید، اسمش را ندانید یا حتی یک کلمه هم با او صحبت نکرده باشید.
مثلاً من سال قبل از کنکورم که کلاس فیزیک می رفتم به یکی از همکلاسی هایم کراش داشتم. آن هم کراش شدید. هم قد خودم بود. موهایش حلقه های درشت فر سیاه بود و صورت گرد با چشم های درشت قهوه ای و پوست روشن درخشان داشت. همیشه مشغول آدامس جویدن با دهان باز بود. حالت آدامس جویدنش چیزی مابین بچه های لوس پنج ساله و لات های چاقوکش خیابان بود. هر جا که می رفت هاله ای دور خودش این طرف و آن طرف می برد که بوی دیوانه کننده ای داشت. یک عطر شیرین شبیه توت فرنگی که باعث می شد آدم هوس کند وسط کلاس فیزیک رویش بپرد و صورتش را لیس بزند.
خب، این ها تمام چیزهایی است که من از آن پسر می دانستم. من حتی اسمش را هم نمی دانستم (و نمی دانم). این مثال بارزی از یک نمونه کراش است! حالا بگذارید پست را با سوال دومی ادامه دهیم:
«یک کراش را چطور می توان به سر منزل مقصود و موفقیت رساند؟!»
خب، بستگی دارد منظور شما از سرمنزل مقصود رختخوابتان باشد یا قلبتان. برای مورد اول مسلماً کارتان ساده تر است تا دومی. این دوره زمانه چیزی که قحط است شوهر است! با این حال، سر منزل مقصودتان هر جهنم دره ای که باشد، رمز موفقیت شما یک چیز بیشتر نیست. آن «چیز» را اینجانب نه از روی آن عضو ارجمندم، بلکه از روی تجربه و مطالعه زیاد روی کیس های متفاوت به دست آورده ام و تحلیل های آماری اش هم همه با spss انجام شده و قرار است در paper مفصلی در مجله science چاپش کنم. این را گفتم که خیال نکنید کشکی حرفی می زنم. رمز موفقیت شما در به ثمر رساندن یک کراش چیزی نیست جز:
«کم محلی»!
خودتان را به طرف نشان بدهید، و همین که توجهش جلب شد کنار بکشید. به همین سادگی. خودنمایی، ژانگولر، پرچانگی، یا مثل زن های هرجایی رقصیدن را امتحان نکنید. این روش ها جواب نمی دهد. بهترین راه یک جا ساکت و آرام مثل آقاها نشستن است. بگذارید طعمه خودش با پای خودش سمت شما بیاید.
خودتان را بی تفاوت نشان دهید. اگر سوالی پرسیده شد، دیر جواب بدهید. اگر اصلاً جواب ندادید که چه بهتر! سر رشته کار را در دستتان داشته باشید. اگر دیدید زیاده روی کرده اید و طعمه خسته شده و مشغول پریدن است، همان جا نخ را بکشید و ناگهان توجه و وقتتان را به او اختصاص دهید. زیاده روی نکنید. یک سر سوزن کافی است. همین که طعمه دوباره سمتتان آمد، دوباره سناریوی کم محلی را تکرار کنید.
خودتان را طوری بگیرین که انگار آسمان سوراخ شده و همین الان از داخلش سقوط کرده اید. حماقت نکنید. ابراز علاقه آفت ایجاد رابطه است. دوستت دارم مثل طلسم نحسی است که گفتنش همه زحماتتان را بر باد می دهد. از به کار بردن عبارات مهربانانه یا تعریف از سر و ظاهرش بپرهیزید. به هیچ وجه به طرف مقابلتان توجه نکنید. اگر طعمه بفهمد که شما به او علاقمند شده اید، دیگر برایش جذابیتی نخواهید داشت. ابراز علاقه شما را دم دست و سهل الوصول نشان می دهد. و پسرها هر گاه که بفهمند چیزی را به دست آورده اند، آن چیز دیگر برایشان ارزشی نخواهد داشت. بوم! بنگ! فینیش! طلسم می شکند و همه چیز تمام می شود.
مهم نیست ظاهرتان یا هیکلتان چه شکلی است. به هر حال همه از میزان معقولی زیبایی بهره مندند مگر اینکه دیگر واقعاً بدشانس باشند. وقت خود را بیهوده صرف مدل موهای عجیب غریب و لباس های گران قیمت نکنید. کلید موفقیت شما «بی محلی کردن» و «خود پسندی» است. شما می توانید با قیافه ای مثل احمدی نژاد ادعا کنید براد پیت، چندلر، شاهرخ خان، یا پرنس ویلیامز هستید**. در عین بی سوادی و بی هنری می توانید ادعا کنید با شعور ترین، فهمیده ترین، و هنرمندترین شخص روی زمینید. مطمئن باشید که اگر این ادعا را به اندازه کافی تکرار کنید همه اطرافیانتان آن را باور می کنند. داستان خیاط ها و لباس پادشاه لخت را به یاد بیاورید؟ این داستان به شدت ریشه در واقعیت دارد. به جرات می گویم نویسنده این داستان در گی لایف ایران آمد و شدهای فراوان داشته! اطرافیان شما همه مثل آن پادشاه لختند. شما هم سعی کنید جای خیاط ها باشید. آن بچه فضولی هم که داد می زد «پادشاه لخته!» را خفه کنید!
لب کلام: هیچ وقت به کسی چراغ سبز نشان ندهید، حتی زمانی که در دلتان دارید از ذوق خفه می شوید یا با دمتان گردو می شکنید که کیس فلان و بهمانی به شما نخ داده است. اگر می خواهید در پارتی همه به شما نظر داشته باشند، اگر می خواهید در منجم همه شما را favourite بکنند و در لیست who is hot?! شما از نفرات برتر باشید، اگر می خواهید پسری که دیروز خانه دوستتان دیده اید را تور کنید، توصیه های این پست را آویزه گوشتان کنید که خیر دنیا و آخرتتان به آن وابسته است***. مدارک و مستندات اینجانب برای نوشتن این پست نیز همگی موجود است. در صورت بالا گرفتن ادعاهای کذب اینجانب حاضرم آن ها را در هیئت سه نفره ای از قوه قضاییه ارائه کنم.
* – هر کس ربط این دو پست را نفهمد خیلی احمق است.
** – همان طور که ملاحظه می فرمایید کیس های مختلف آورده شده اند تا دیگر با عزیزان کامنت گذار بر سر اینکه فلانی خوش تیپ است یا بد تیپ است بحث نشود! طبق نظر اینجانب حقیر هر انسانی که روی کره خاکی از جنس مذکر خوشش بیاید بالاخره یکی از این چهار مورد را پسند خواهد کرد (حالا شاید نه به این شدت اما بالاخره این چهار تا کفاف خواننده های این وبلاگ را دیگر می دهند!)
*** – اگر به موارد توضیحی، اهداف لیست شده و موارد مشابه این چنینی هیچ علاقه ای ندارید از این که این پست را تا به ته مطالعه کرده و وقت خود را تلف کرده اید به شدت متاسفیم.
ممنون. امیدوارم به شدت متاسف شده باشید!!!