زمانی برای اثبات یک اصل مهم: از خشونت و ترور حمایت نمیکنیم «ليموناسيون»
رضا: به قول اميرمسعود عزیز از خشونت و ترور حمایت نمی کنیم حتی اگر قربانی دشمن باشد.
حمایت که نمی کنم هیچ، محکوم هم می کنم.
“خیر” تنها پرهیز از خطا نیست، بلکه میل نکردن به خطا هم هست (دموکریت)
قصدم نوشتن در مورد حادثهی تروریستی شرق کشور نیست. قصدم نوشتن در مورد قضاوتهاست. قضاوتهای ما که در مورد هر حادثهای نظری داریم و برخی را خیر و برخی را شر میدانیم. انسانها از همین قضاوتها ساخته شدهاند. همین قضاوتها در مورد فلان حادثه است که یک نفر را مثلاً به حامی دروغ، تقلب و سرکوب و نفر دیگر را به حامی حقوق شهروندی تبدیل میکند. اینکه کسی طرفدار کشتار است یا نه از روی همین قضاوتها و در چنین سکوهایی باید سنجیده شود. چه بسا افرادی که داعیهی حقوق زندانیان فلان کشور را دارند ولی وقتی خودشان در جایگاه آن نگهبان یا بازجو قرار میگیرند بهتر نمیکنند.
حادثهی تروریستی شرق کشور یکی از همین سکوهاست. سکویی برای سنجش اینکه رابطهی ما با خشونت و ترور چگونه است. هیچ دادگاهی در کار نیست. باید به خودمان ثابت کنیم که ما از آن دسته افرادی نیستیم که به نفع خود جنایت و کشتار را توجیه میکنند. باید ثابت کنیم که از ترور و خونریزی بیزاریم؛ حتی اگر قربانیِ ترور دشمن من باشد. باید ثابت کنیم که ما بمبگذار نیستیم. مهم همین قضاوتهاست. مهم این است که آیا میتوانیم خود را برای بمبگذاری و کشتار توجیه کنیم یا نه؟ مهم همین میل به خطاست.
توصیه میکنم همهی دوستانی که خود را مدافع صلح و مخالف کشتار میدانند در این مورد موضعگیری کنند. مهم وبلاگ نیست. حداقل به خودمان نشان دهیم که در هر جایگاه و موقعیتی حاضر نیستیم در مورد کشتار و ترور توجیه شویم و سکوت کنیم.
کمی مرتبط:
دعوت: در مورد هم آوا نشدن با خشونت بنویسیم!……………………آرش کمانگیر
همیشه نانی برای تنور هست………………………………………………محمد معینی
