Mohajer : چه کسی باید سرزنش شه: وقتی دانشجوی آمریکایی فکر میکنه در ایران با زنان در حد برده رفتار میشه؟
امروز یکی از بچههای دکترا که کلاسی درباره فرهنگ و زندگی اجتماعی در شهرهای بزرگ دنیا تدریس میکنه، از من خواست که به کلاسش برم و اگر دانشجوها سؤالی درباره ایران دارند جواب بدم. قرار بود بچهها فیلم ریک استیو در ایران رو تماشا کنند. قبل از فیلم دوست من از دانشجوها خواست که یک قلم و کاغذ بردارند و آنچه از ایران میدونند بنویسند. وقتی بچهها داشتند فیلم رو تماشا میکردند من یاد داشتهای اونا رو میخوندم و راستش خیلی تعجب کردم. بیشتر کلاس نوشته بودند که فکر میکنند در ایران زنها بسیار کمتر از مردها هستند، زنها نمیتونن درس بخونن، زنها نمیتونن تنها بیرون از خونه برن، با زنها در ایران مثل برده رفتار میشه، … ، در ایران گی ( همجنس گرا) وجود نداره، مردم ایران بسیار مذهبی هستند،…
من بعد از این که خودم رو معرفی کردم ازشون خواستم از من سال کنند. سٔوالهاشون جالبتر از نوشتههاشون بود. از من راجع به جنبش دانشجوی ایران پرسیدند. دانشجو دیگری از من خواست نسل قبل و بعد از انقلاب رو مقایسه کنم. دختری از من پرسید چرا من در آمریکا هم مثل ایران حجاب ندارم!
اما اون چیزی که از همه جالب تر بود، دختری دستش رو بلند کرد و گفت ظاهراً ما امریکأیها از ایران هیچ چیزی نمیدونیم. آیا تا به حال شده که یک آمریکایی با نظرات احمقانش بهت توهین کنه؟ گویا دخترک امید داشت که جواب منفی بشنوه. وقتی براشون تعریف کردم که یک بار در تصادفی که داشتم راننده مقابل، که مقصر هم بود، از من با لحنی زننده پرسیده بود که آیا به عنوان یه زن توی ایران میتونستی رانندگی کنی؛ بیشتر دنشجوها شرمنده شدند. چشمهاشون بی گناه تر از این بود که من بخوام اونها رو یا هم وطن امریکأیشون رو سرزنش کنم.
خیلی کوتاه از جنبش سبز نسل جوان ایرانی و همه امیداهای جوانان ایران برای آزادی و دموکراسی گفتم. و بعد وقت تموم شد، برای من کفّ زدند و من کلاس رو ترک کردم در حالیکه حسرت میخوردم. حسرت روزی که ایرانیها محترم بودند. هر چند نگاه به عقب دردی رو دوا نمیکنه، بگذارید به جنبش سبزمون امیدوار باشیم. باشد که این جنبش، برای ما روزی رو بیاره که ایرانیان فارغ از جنسیت، گرایش جنسی، قومیت، و مذهب؛ همه از حقوق شهروندی یکسان برخوردار باشند.
