تاریخچه پنهان همجنس گرایی در ایران(بخش نخست)

لینک به منبع(انگلیسی)
برگردان به فارسی: باران 

وقتی محمود احمدی نژاد در سپتامبر 2007 در دانشگاه کلمبیا ادعا کرد که : " ما در ایران مانند شما همجنس گرا نداریم " جهان بر این ادعای پوچ بی اساس خندید.

اکنون انتشار کتاب ی از پژوهشگر ایرانی در تبعید "ژانت آفاری" ( Janet Afary ) که به جزییات تاریخچه همجنس گرایی و منشا همجنس گرا ستیزی هر دو در فرهنگ و تاریخ ایران می پردازد, نه تنها پاسخی برای احمدی نژاد است بلکه نشان میدهد چگونه سیاست های همجنس گراستیزی درفرهنگی که پیش از این همجنس گرا دوست بوده و بارها در تاریخ چند هزار ساله ی آن کشور روابط همجنسان مشاهده شده, متاثر از تفکر همجنس گرا ستیز [سابق] غربی ایجاد می شود.

"سیاست های جنسی در ایران امروز" عنوان کتابی ست که تا پایان ماه آینده توسط دانشگاه کمبریج منتشر می شود. این کتاب تحقیقی ارزنده از تاریخ و تحلیل مقولات جنسیتی و گرایشات جنسی در ایران است که  می تواند ابزاری برای کمک به مبارزات زنان ایرانی علیه سرکوب و همجنس گرایانی که در ایران توسط حکومت مذهبی آن کشور شکنجه و اعدام می شوند, باشد.

نویسنده ی این کتاب "ژانت آفاری" رییس بنیاد بین المللی  پژوهشگران ایرانی، استاد تاریخ و مطالعات زنان در دانشگاه پردو است که تا کنون چندین کتاب در این زمینه منتشر کرده است. از جمله "فوکو و انقلاب ایران: جنسیت و فریب در اسلام" که در آن با همجنس گریان در ایران ابراز همدردی کرده است.

در کتاب جدید آفاری، وی با مطالعات وسیع و دقیقش به مستند سازی مدارکی پرداخته که در آن از سابقه ی وجود همجنس گرایی در تاریخ ایران می پردازد. بر طبق این مطالعات داشتن یک زوج مذکر جوان(امرد) توسط  یک مرد با سن بیشتر _اغلب فرد فاعل در رفتارهای جنسی_ در ایران بسیار متداول بوده است.

آفاری اثبات می کند که چگونه در این رابطه جنبه های دیگری بین دو شریک مانند دادن هدایا، آموزش متون ادبی و روش های مبارزه نظامی به شریک جوان تر و روابط اجتماعی با دیگران وجود داشته است. حتی گاهی مردان  پیمان برادری و شریک بودن مانند پیمان صیغه با یکدیگر می بستند.

"این رابطه تنها جنبه جنسی نداشت. بلکه عاطفی نیز بود که در طی آن زوج با سن بیشتر مسولیت هایی را در قبال آینده پسر جوان تر بر عهده می گرفت.
پیمان خواهری و شراکت (صیغه) بین زنان نیز در ایران متدوال بوده است. داشتن روابط عاطفی طولانی مدت اهمیت داشت. زوج همجنس هدایایی به یکدیگر داده و به مکان های مقدس با یکدیگر سفر می کردند و گاه شب را با یکدیگر سپری می کردند. زنان معمولا در آخرین روزهای سال با یکدیگر پیمان می بستند و امتیازات ویژه ای را بر مردان کسب می کردند.”

نمونه ای از تداول همجنس گرایی در دستگاه حکومتی در کتاب هایی با عنوان "اندرز نامه" آمده است که معمولا از سوی شاه برای شاهزاده در خصوص مملکت داری و رسوم شاهی نوشته  شده است و در بخش هایی از آن به چگونگی روابط شاه با همسران و معشوقگان مردش می پردازد.

نمونه ای از آن قابوس نامه (1082-1083) است که در آن پدر به پسرش توصیه می کند: "تمایلت را بین زنان و جوانان (مرد) محدود به هیچ کدام از دو جنس نکن. شاید از هر دو لذت ببری بدون آنکه هیچ کدام با تو دشمنی گیرند… در طول تابستان اجازه بده تمایلاتت رو به جوانان (مرد) باشد و در زمستان با زنان معاشقه کن."

آفاری در تشریح ادبیات باستانی ایران در قرون دوازده تا پانزدهم آن را سرشار از اشارات و نماد های همجنس گرایی و حتی صریحا توصیف پسران جوان زیبا روی, یافته است و این محدود به دوران باستانی ایران نمی شود بلکه در اشعار ایرج میرزا شاعر مشهور قرن بیستم نیز بیان شده است. همچنین در ادبیات باستانی ایران روابط شاه با پیشخدمتانش در دربار آمده است.

آفاری می نویسد :"همجنس گرایی به غیر از دربار در بسیاری از اماکن عمومی، از خانقاه ها و مدارس علوم دینی تا میخانه و اردوگاه نظامی و قهوه خانه ، زورخانه و بسیاری دیگر دیده می شد حتی تا اواسط سده ی هفدهم "امرد خانه"به عنوان مکانی قانونی محسوب شده و ملزم به پرداخت مالیات به دولت بود."

در بخش دیگری افاری به شعر صوفیان پرداخته و آن را عامدانه مملو از عشق شهوانی در عین روحانی بودن آن می داند. و معتقد است در این اشعار کم و بیش عشق میان مردان به یک نوع  توصیف شده و پایه ی آن بر جوان مردی ذکر شده است. نوعی از عشق که در آن طرفین در طی رابطه به مقام بالاتر روحی می رسند و در عین حال هر یک نسبت به دیگری و عشق میانشان  مسولیت و تعهدی پیدا می کند. صوفیان روابط میان همجنسان را راهی برای رسیدن به عشق روحانی می دانستند.

( ادامه دارد )

~ با باران در 2009/10/23.