کابوس ( برای دفترچه خاطراتم )

قراری دارم اما نمی دونم با کی و کجا برای همین سر گردون دارم خیابون های شهر رو می چرخم، 
به چند نفر می رسم که می شناسنم اما من نمی شناسمشون،
احوال پرسی می کنند و گرم صحبت می شیم که متوجه می شم داره کم کم موقعیت مکانیمون پر خطر می شه،
یه دفعه افرادی رو در حال نزدیک شدن می بینم که صدایی بهم نهیب می زنه که باید زودتر اونجا رو ترک کنیم و افرادی که دارن نزدیک می شن مامور! هستند،
به بچه ها! می گم دور شن و هر کدوم از سمتی اونجا رو ترک کنن اما میون جمع پسرکی هست که جسه ظریفی داره و لباس های نا متعارفی! تنشه که با آرایش غلیظی هم که کرده توجه همه رو به خودش جلب می کنه،
نمی شه این یکی رو تنها گذاشت پس ازش می خوام همراهم بیاد، آخه من اون محله رو خوب بلدم و می دونم چطور با گذشتن از چند کوچه راحت می شه از مخمصه دور شد،
راه می افتیم، اوایل اون عقبه و من از جلو می رم اما کم کم اون جلوتر می ره و من فقط راهنمایی می کنم که کدوم طرف بپیچه،
پاهام دیگه جوون ندارن، مخصوصا اینکه به ابتدای یک راه شیب دار می رسیم که دیگه حسابی توانم می بره،
چیزی نمونده به خیابون اصلی برسیم و بتونیم با یه تاکسی از اونجا دور بشیم، اما پاهام به حدی درد می کنن که دیگه نمی تونم قدم از قدم بردارم،
خیس عرقم و نمی دونم چرا، اما انگار فرسنگها دویدم و دیگه نفسی برام نمونده،
پسرک! حالا با من فاصله ی زیادی داره، نمی تونم بهش برسم اما یه دفعه متوجه می شم ایستاده، ازش می خوام که بره و زودتر خودش رو به انتهای کوچه برسونه اما اون همونجا می مونه و به التماس های من هیچ توجهی نمی کنه، داد می زنم و می گم برسن می گیرنت ها، که با خونسردی کامل می گه تا اینجاش هم بی خود اومدم، کسی با من کاری نداره، خودت برو!
نمی دونم چه کنم، رفتار جوونک حسابی حالم رو بد می کنه، همونجایی که هستم می شینم که با صدای نزدیک شدن مامورها! از خواب می پرم.