فریاد پسری از کوهستان: یادت نره کی هستی

پیوند به منبع

با درود

اعضای جامعه ما(د-گ-ر-ب-ا-ش)نیاز شدید به دیده شدن از طرف خود اعضا را دارد.

البته من در یک شهرستان کوچک زندگی می کنم و نه در کلان شهر های ایران و یا اروپا و امریکا.

ودر این محیط محدودیتها و محرومیت های شدید را احساس کرده ام که این در دید من از قضایا

تاثیر زیادی دارد.

وقتی یک هم احساس (کسی که خود را پذیرفته و بر اساس احساس و هویت خود رفتار می کند)

را در خیابان و یا در یک جمع می بینم بدون اینکه به اون دل بسته بشم یا عاشقش بشم

به من یک احساس سرشار از شوق و اضطراب می دهد

و این احساس قشنگ منو یاد خودم و هویتم می ندازه.

و این احساس به من می گه که من

کی ام.

و با این تاکید تعهد خودم به خودم رو یادم میندازه. و باز می گه

یادت نره کی هستی.

و این یادت نره رو در این محیط و جامعه خیلی نیاز دارم چون یه هم احساس نمی بینم

و این ندیدن به من میگه

یادت بره کی هستی.

……………………………………………………………………………………………………..

نه مث قبلا از محیطم   نا سپاسی می کنم  و نه خود خوری.

از همین پشت کوههای بلند فریاد می زنم

که دیده خواهیم شد                       غم مخور.