گذر

گاهی
گاهی دلم می خواد بر می گشتم به نوجوونی
به جای چس کلاس های مامان و فکر عابروی بابا درس گوهی رو ول می کردم
می رفتم شاگردی یه شغل فنی
یه چیزی یاد می گرفتم که حالا به جای گوه حداقل یه اوستا بهم بگن
موهام رو فر می کردم
سینه رو می دادم جلو
با جمع کردن حقوق یه شی دوزار یه پیکان مدل 60 می خریدم
کلی بهش می رسیدم
اصلا عین این ماشین مدل بالاها! شاسیش رو می خوابوندم
براش بوقای بنزی می ذاشتم و …
صبح هشت در دکون اوستا
تا ظهر عین سگ، دو می زدم
ظهر یه چیزی کوفت می کردم و با چهارتا عین خودم از کس و کون هایی که بهم دوختم می گفتم
و بعد بازم خدمت اوستا تا عصر …
عصر همون در دکون اوستا یه آبی به سر و صورتم می زدم و راهی باشگاه می شدم
تو باشگاهم عین خر زور می زدم
و ساعت نه نشده می زدم بیرون و می رفتم سراغ پیکانم
راش می نداختم و سراغ یه تیکه!، هر چی! که پا بده، چرخی تو خیابون های شهر می زدم
خدا روزی رسونه!، یا می رسوند و یا می رفتم سراغ بروبچ و کمی عرق و کمی خالی و بعد کلی حال! آخر شب می رفتم سراغ خونه و کپه ام رو می ذاشتم تا صبح که دوباره ….
آره
واقعا گاهی دلم می خواد کاش اینجوری بود
به جای یه آدم بی خاصیت و وابسته فعلی که نمی تونه یه حقوق حداقلی واسه خودش داشته باشه حداقل بعد از سگ دو زدن، حالم! سر جاش بود.
به جای دونستن و سخن گفتن از صدها موضوع که هیچ جای زندگیم نقشی نداره و فایده ای نداره فقط می چسبیدم به خودم و شکم وامونده ام و …
هرچی نگاه می کنم هیچی نیستم
به هر دری می زنم باز می خورم به در به دری
بعضی وقتا بدجوری حس بی فایده بودن آزارم می ده
حالا اینم واسه یکی که از نزدیک می شناستم بگم حتما می شینه می گه تو از فلان خانواده ای
شما فلانید و …
خب به درک، وقتی هنوز ندارم خودم پول لباسم رو بدم می خوام فلان و بهمان نباشم
ادب و تربیت می خوام چیکار؟! وقتی هنوز ماه به ماه باید وایسم ببینم چی کف دستم می ذارن و …
گاهی
گاهی بدجوری بغضم می گیره.