کافه فصل: گلایه نامه/ساعتی از کافه

پیوند به منبع

گویند کسان بهشت با حور خوش است
من میگویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار
کاواز دهل شنیدن از دور خوش است
(حکیم عمر خیام)

دیدن جماعتی که همیشه دارن ناله می کنن و از شکست های زندگیشون می گن …. جماعتی که ناامیدن و با رفتارشون می خوان ثابت کنن که زندگی نفرین شده ای دارن…خیلی وضعو سخت می کنه…

در فرهنگ جهانی گ/ی به معنی سرخوش هستش ! چرا ما به هرکی سرخوشه توی جامعه ی کوچیکمون می گیم یه طوریشه ؟؟؟؟ یه جامعه ی افسرده که همه دارن تو هر وضعی که هستن غر می زنن!!!! 

بجای اینکه به هم کمک کنیم تا زندگی خوبی داشته باشیم، ریشه ی خودمونو با تیشه ی دروغ و نیرنگ و تعصب و حسادت می زنیم…همیشه هم از فوبیای جامعه ی مادر ناراضی هستیم!!!!برای اثبات خودمون به جامعه ی مادر چه کردیم تا حالا؟جز رفتارای خاله زنکی و مسخره بازی های در همه ی ابعاد ؟؟؟؟یکی هم که از بیرون نگاه می کنه می گه اینا به خودشون رحم نمی کنن!!!!اصلاً چه جای احترامی؟؟؟؟

آقاجان؟!دارم می گم برای  درست شدن وضع ما تو ایران ، نیازی به حمایت های از خارج نداریم!نیازی به پراید و کمپین هم نداریم!!!!نیاز ما اینه که خودمونو اصلاح کنیم… به زندگیمون رنگ تازه ای بدیم…به هم کمک بدیم و سنگی از جلوی پای همدیگه برداریم…یه کم درست فکر کنیم…در باره ی مسائلمون مطالعه کنیم…

چه می دونم!!!! بعضیا می گن آریا داری آب توی هونگ می کوبی!!!!اما من انقدر می گم تا شاید یک نفرم شده یکم فکر کنه….

————————————

اومدن تو کافه… به نظر پارتنر می اومدن… خیلی عصبی کونیاک سفارش دادن…با یه عالمه یخ!!!!گفتم:کونیاک رو با قهوه هم سرو می کنیم…گفتن:گرم نه!سرد سرد!!!!

خیلی ناراحت و عصبانی بودن…کونیاک رو بردم براشون … حتی با هم حرف هم نمی زدن!یه تک کونیاکارو سر کشیدن… باهم دعوا کردن…یکیشون رفت… اونیکی گریه کرد…میزشونو حساب کرد و رفت…