چشمان باز ندا هیچ چیز را عوض نمی کند… « نازنین »
چشمان باز ندا هیچ چیز را عوض نمی کند ، وقتی ما ناچاریم با انکار خواسته های بدن هایمان وارد خیابان شویم.
ندا که جزو اولین کشته شدگان جنیش سبز است ، قادر نبود این جنبش را زنانه کند.گفتن این حرف که جنبش سبز به این دلیل زنانه است ، که یکی از سمبل های آن دختر جوانی است و زنان و پیر زنان حضوری پررنگ تر از مردان دارند ، شبیه به شوخی تلخی ست.سمبل ندا هیچ تاثیری در شکل گیری خواسته های آزادی بخش زنان ، در درون جنبش سبز نداشته است.او به سمبلی در گذشته محدود شده است در حالی که این جنبش همچنان ادامه دارد.سمبل ندا باید تاثیرش را برروند جنبش -از جنبه خواسته های آزادی بخش زنان- می گذاشت.به این معنا که باید خودش را به آینده جنبش متصل می کرد؛ تنها در این صورت جنبش می توانست به تدریج زنانه شود.منتشر شدن جهانی فیلم کشتن ندا و حضور بدن هایی با مانتو و حجاب سر، به خودی خود نمی تواند جنبش را زنانه کند.وقتی قرار است با سمبل ندا دل هایمان خوش شود و می پرسیم پس کجاست خواسته هایی که زنان را از این وضعیت نکبت بار و حقیرانه تاریخی نجات دهد ، به ما پاسخ می دهند-هم سنگرانمان-که این خواسته ها باعث تخریب مبارزه در میان مردم می شود و جامعه هنوز پذیرای این مطالبات نیست.وقتی ماجرای دستگیری مجید توکلی با چادر و مقنعه همه جا منتشر شد ، بسیاری مقاله نوشتند و تحلیل کردند-هم سنگرانمان-که ماجرای مجید توکلی هر چه بیشتر حجاب اجباری تحقیرآمیز را بر زنان ایرانی نشان می دهد.همه مردان ایران بسیج شدند و عکس های با حجاب خود را در انواع سایت ها منتشر کردند.در برابرسالیان دراز حجاب اجباری زنان ، یک مرد در لحظاتی کوتاه چادر و مقنعه پوشید و میلیون ها تن سینه چاک و خندان به حمایتش بر خاستند و باز هم قصد فریب ما را دارند-هم سنگرانمان-که می گویند این ماجرا پای مبارزه برای آزادی حجاب را کم کم به میدان می کشاند.آیا توجه به مساله حجاب پس از سالها فرودستی زنان ، امروز باید به واسطه فرودستی کوتاه مدت یک مرد محقق شود؟و همه اینها را جزو استراتژی های خود می دانند-هم سنگرانمان-که خواسته های مربوط به زنان رامدام به عقب می رانند.چگونه این استراتژی ها می تواند حمایت میلیون ها تن ، از حجاب اجباری مجید توکلی را پوشش دهد اما نمی تواند برای زنان چاره ای اندیشد؟چرا همچنان به دنبال این استراتژی های مریخی می رویم؟بزرگترین خائنان به زن ها امروز کسا نی اند که همچنان به زن ها گوشزد می کنند که در جایگاههای محبوس خود بمانند تا این جنبش به جایی برسد.با وجود فرو دست بودن قدمت دار زنان ، امروز در قرن 21 ، هنوز بسیاری از مبارزان سیاسی معتقدند که باید به اهداف اساسی تری اندیشید.کدام فرو دست ، قرن هاست که فرو دست است؟ دانشجویان؟ طرفداران میرحسین موسوی؟ طرفداران مهدی کروبی؟ این جنگ ، جنگ آلت های تناسلی با آلت های تناسلی است. جنگی که یک گروه از آلت های تناسلی قدرت بیشری از آن یکی دارد و هر کدام اگر پیروز شوند باز هم متجاوزانه آن دو لبه خود انگیخته را از هم جدا خواهند ساخت. و آیا بسیاری از ما که با امیدهای فراوان-و واهی؟- در این مبارزات شرکت می کنیم ، مانند مادران و مادر بزرگانمان که با رویاهای محقق نشده در انزوای خانه های پدران و شوهرانشان پوسیدند ، در رویای آزادی تن هایمان ، در کنج این مبارزات نخواهیم پوسید؟
