گذر
اس ام اس داده بود:
سلام، خیلی خوشحال شدم امشب داخل پارک دیدمت.
از بد! حادثه اتفاقی گویا دیده ام.
و از شانس بد اتفاقا موبایل رو هم با خودم نبرده بودم و خونه مونده بود و انقدر تماس گرفته بوده که بابا جوابش رو داده
خونه که اومدم دیدم بابا عصبانیه
گفت: این کیه؟
_ ( منم که خونسرد! ): ها؟! چیه؟! کی کیه؟!
:: یکی هی زنگ زد و منم جوابش رو دادم،
_ خب؟
:: این کیه؟
_ چه می دونم جواب کی رو دادی؟ اصلا تو چرا جواب دادی؟! ( اینجوری بدهکار هم شد، این روش جواب می ده )
:: گفت رضا نمی شناسی؟! مثل لات ها حرف می زد و با یه لحنی گفتش،
_ ( با ظاهری خونسرد تر از قبل و با لبخندی ) خب که چی؟! ای بابا، یارو اسم هم می دونسته!
:: ( بابا با چشم هایی گرد ): کیه؟
_ روی موبایل نوشته بود …؟
:: آره
_ آها، یکی از دوست های قدیمیه
و کله ام رو انداختم پایین و رفتم سراغ کارم.
می دونستم بابا هنوز حرف داره، می خواستم بدونم واقعا چی گفته، عین … ترسیده بودم، اما خوب بلدم خونسرد نشون بدم، خوب بلدم بی خیال باشم، اگه کش اش می دادم گیر بود و بابا هم پر رو می شد!، با خودم گفتم حالا مثلا گفته باشه من فلان! کن پسرت هستم، یا پسرت فلانه!، اگه گیر بدم هم به ضرر خودمه و هم بابا بیشتر حرس می خوره و با بی خیالی من و بی تفاوتیم شاید اون هم سعی می کنه بی خیال بشه و …
ولی خداییش تهش دلم واسه بابا سوخت! اما خب …
خب و … مار !
آخر و عاقبت ساعت یک شب قرار گذاشتن با همون آقای لات اینچیزها هم هست دیگه!
خودت کردی (خریت)
رضا آخرش من میکشتمت خیال خودم و خودت و بابایی راحت میشه.
بیچاره اول بابا بعدش هم من آخرشم فه فل
لجباز
جالبه با اینکه اینو میدونستم ولی وقتی خوندمش حرصم گرفت.
اینم یه جورشه دیگه
بارها برات گفتم خانواده هایی که یکی مثل من رو دارن باید یاد بگیرن که اونها هم بی خیال یه چیزهایی بشن و یه جاهایی هم متفاوت با دیگران رفتار کنن
به هر حال اگه قرار بود ماها عین همه باشیم که دیگه انقدر برای خودمون بودن جون کندن نداشتیم
اما در نهایت حق می دم
اون یه خطر بود که کردم و خلاص!