هویت درون: تک رز سفید لایف
وقتی چشمام رو باز کردم، دیدم توی یه خونه کوچیکم. بهم گفتن آدم های بیرون خونه نباید بفهمن من توی اون خونه زندگی می کنم. آخه تو منطقه ما اگه بفهمند اهل اون خونه هستی، اعدامت می کنند. نمی خواستم تو اون خونه باشم. اولش سعی کردم اسباب کشی کنم اما بعد فهمیدم همیشه مجبورم همینجا زندگی کنم، کنار این هم خونه ای هام! وقتی بیشتر بزرگ شدم دیدم من از آدم های بیرون خونه آدم ترم. دیدم من از همه احساساتی ترم. بعد دیدم چقدر تو این خونه، تو این زندگی، تو این لایف بهم خوش میگذره.
اما با وجود اینکه دادش داشتم و دوست های خوب، خلی تنها بودم. گفتم توی خونه رو دنبال گل رز بگردم. می دونستم یک گل رزسفید توی این خونه هست که اگه هر کسی به دستش بیاره می تونه تا آخر عمرش از تنهایی دربیاد. می گفتند تنها گلی یه که خاراش تو رو نوازش می کنه و بوی اون تو رو مست و خراب خودش. پس رفتم تا پیداش کنم.
از پزیرایی شروع کردم. اونجا گل های خوشگل زیادی بودند، اما هیچ کدوم بوی خوبی نمیدادند. همه دنبال رنگ دونه بودند تا سرخی برگ هاشون بیشتر بشه. اونا که ساده نبودند مثل رز سفید… .
رفتم توی حال. گل های اونجا همش در حال گرد افشانی بودند. از این گل به اون گل می پریدند و با هم حال می کردند. من که یه دونه وفادار تا آخر می خواستم… .
رفتم توی آشبسخونه. گل های خوبی بودند اما همش داشتند باهم غیبت بقیه گل ها رو می کردند. اینجور گل ها هرکسی رو تو جمعشون راه نمیدن. من که دنبال صمیمی ات بودم.
نفس نفس میزدم. آخه کل خونه رو گشته بودم. اما یه هو یه صدای خوشگل گفت: «میای آبم بدی؟ من تشنمه… .» گوشام رو تیز کردم تا ببینم اون کجای خونه است. پرسیدم: «تو کجایی» گفت: «اینجام… اینجا…». رفتم به سمت صدا. گفتم: «اسمت چیه؟» گفت: «من مهرشادم. همیشه تو رو میدیدم اما تو توجه به من نداشتی. صدا از پشت پرده آبی آسمونی می اومد که مانع نور به خونه شده بود. پرده رو زدم کنار. جای عجیبی بود. یک گل سفید رنگ هم اونجا بود. از گله پرسیدم: «تو رز سفید رنگی؟ من چقدر کور بودم که تو رو ندیدم. اینجا کجاست؟» جواب شنیدم: حیاط خلوت.
