پای صحبت همجنس گرایان ایرانی در یادمان واقعه "خیابان کریستوفر"

پیوند به منبع

28 ژوئن 1969 نیویورک شاهد درگیری‌ شدیدی میان پلیس و هم‌جنس‌گرایان در خیابان کریستوفر بود، تا جایی که مأمورین جهت دستگیری هم‌جنس‌گرایان به کافه‌ها و بارها حمله بردند. این درگیری تا روزها ادامه داشت. در پی این حوادث هم‌جنس‌گرایان کمیته‌ای به نام آزادی تشکیل دادند که بر اساس تصمیم آن آخرین شنبه ماه ژوئن هر سال در نیویورک تظاهراتی برگزار می‌شود.

شهرزادنیوز: 28 ژوئن 1969 نیویورک شاهد درگیری‌ شدیدی میان پلیس و هم‌جنس‌گرایان در خیابان کریستوفر بود، تا جایی که مأمورین جهت دستگیری هم‌جنس‌گرایان به کافه‌ها و بارها حمله بردند. این درگیری تا روزها ادامه داشت. در پی این حوادث هم‌جنس‌گرایان کمیته‌ای به نام آزادی تشکیل دادند که بر اساس تصمیم آن آخرین شنبه ماه ژوئن هر سال در نیویورک تظاهراتی برگزار می‌شود که "کریستوفر استریت دی" نامگذاری شده است. این تظاهرات بعدها شکل بین‌المللی به خود گرفت و هم اکنون در برخی کشورها از جمله در آلمان برگزار می شود.

اولین تظاهرات هم جنس گرایان برای آزادی در 29 آوریل 1972 در مونستر صورت گرفت و سپس سال 1979 در برمن و برلین اولین تظاهرات "کریستوفر استریت دی" بنیان گذاشته شد.

یکشنبه 4 ژوئن امسال نیز این تظاهرات در کلن برگزار گشت. "روبیکون" برنامه‌ریزی بخشی از مهاجرین را به عهده داشت که لباس های زرد به تن داشتند. ایرانی‌ها نیز در این بخش فعال بودند و پلاکاردهایی با مضمون‌های مختلف از جمله در ارتباط با اعتراض به اعدام و سنگسار زینب جلالیان و سکینه محمدی آشتیانی در دست داشتند.

نیما مرد جوان هم جنس گرایی ست که از زمان نوجوانی با ظهور اولین نشانه های بلوغ متوجه گرایش اش به هم جنس خود می شود ولی آن را نادیده می گیرد. بعدها به روانپزشک مراجعه می کند، هم زمان با همجنسگرایان دیگری آشنا می شود و فضا برایش قدری عادی تر می شود. سرانجام در 21 سالگی گرایش خود را می پذیرد. نخست خانواده اش مانند هر خانواده ی دیگری مشکل داشتند، ولی به تدریج با بالا بردن آگاهی خود از طریق مطالعه و مشاوره با روانشناس ها توانستند گرایش فرزندشان را به هم جنس بپذیرند. نیما سال ها در ایران با دوست پسرش مخفی زندگی می کرد، اما به تدریج مشکلات زیادی با همسایه ها و مردم و قانون ایران پیدا کرد.

او 70 ضربه شلاق به خاطر گرایش جنسی‌اش می‌خورد و یک ماه زندان در اوین و گوهردشت را به خاطر فعالیت‌های دانشجویی‌اش تحمل می‌کند، سال ها تلاش می‌کند با مشکلات مربوطه کنار بیاید اما ناگزیر به ترک ایران می‌شود.

ـ با توجه به اینکه در جنبش دانشجویی فعال بودید، برخورد اپوزیسیون سیاسی با هم‌جنس‌گرایان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

نیما: در اپوزیسیون نیز برخورد هموفوبیا بسیاردیده می‌شود، همانطور که می بینید در همین تظاهرات نیز تعداد بسیار محدودی از ایرانیان حمایت کردند. بخشی از چهره‌های شناخته شده‌ی حقوق بشر نیز با سکوت خود این اقلیت از جامعه‌ی ایران را نادیده گرفته‌اند. به نظر من وجه تشابه بین احمدی‌نژاد و اپوزیسیون در ارتباط با هم جنس گرایان در نوع برخوردشان است: این که احمدی‌نژاد در مجامع بین‌المللی حضور هم‌جنس‌گرایان ایرانی را انکار می‌کند ولی اپوزیسیون با سکوت شراکت خود را با این جنایت اعلام می‌دارد. جنبش مردمی در صورتی تاثیرگذار خواهد بود که از همبستگی تمام جنبش‌ها مانند کارگران، دانشجویان، زنان، هم جنس گرایان و غیره برخوردار باشد. من به عنوان یکی از فعالین مدنی خواهشم از فعالین حقوق بشر این است که خواسته‌های ما را نیز به گوش جهانیان برسانند و سکوت نکنند.

سیا، زن جوان ترانس سکشوال، 19 سال است که در آلمان اقامت دارد. از او در مورد برخورد جامعه ی آلمان با گرایش ترانس سکشوالی اش می پرسم:

ـ از نظر من برخورد جامعه با دگرباشان از هر نوع که باشد خیلی متفاوت نیست. یکی از مشکلات بزرگ آنها این است که اغلب به ما نگاهی از بالا دارند، اینکه جدی مان نمی گیرند و باید مدام تلاش کنیم تا خود را اثبات کنیم.

در بازار کاریابی مشکلات عدیده ای داریم، مثلن در مصاحبه برای کاریابی اضطراب ما مضاعف است، اینکه مبادا به خاطر گرایش جنسی مان ـ که البته بارها اتفاق افتاده است ـ پاسخ مثبت نگیریم. من هنوز به دلایل مختلف تصمیم به عمل جراحی نگرفته ام، بنابراین در جامعه به عنوان زن مطرح هستم، از بعضی کارها محروم می شوم زیرا الزامن باید لباس زنانه بپوشم، آرایش کنم که با این کار از هویت واقعی ام فاصله می گیرم.

ـ با توجه به اینکه "کریستوفر استریت دی" با شکل اعتراضی بنیان گذاشته شد و به نام تظاهرات مطرح است، اکنون ظاهرن از شکل سیاسی خارج شده و بیشتر به صورت جشن و کارناوال نمود پیدا کرده، شما چگونه می بینید؟

به نظرم اعتراض با انتخاب لباس های مخصوص، پلاکاردهای مختلف ولی به شکلی نرمتر نشان داده می شود، زیرا مردم از تظاهرات جشن گونه بیشتر از شکل خشک و خشن آن استقبال می کنند.

عکس از سهیلا میرزایی – شهرزاد نیوز

روبیکون مرکز مشاوره برای هم جنس گرایان، دو جنس‌گرایان، ترانس سکشوال‌ها و ترانس جندرهای مهاجر در کلن است که فعالیت‌های گسترده ای در زمینه های مختلف دارد و "باراکا" نام پروژه ای است که مربوط به این مرکز است. انسیه زن هم جنس گرایی است که از او در مورد همکاری اش با باراکا سوال می کنم:

ـ این پروژه برای هم جنس گرایان مهاجر در کلن است که امکان آشنایی برای آنها فراهم می کند و همینطور فعالیت های مختلف اجتماعی، سیاسی و فرهنگی دارد. برای مثال می توانم به برخی از هم جنس گرایان اشاره کنم که در کشور خود با تهدیدات جدی و قانونی مواجه هستند و ما تلاش کرده ایم با منعکس کردن مشکلات شان، از طریق قوانین آلمان برایشان پناهندگی بگیریم.

فعالیت های شیرین در این تظاهرات چشم گیر است. نظر او را در این مورد جویا می شوم. می گوید:

ـ من فعال سیاسی و آنارشیست هستم و انگیزه‌ام از شرکت در این تظاهرات و فعالیت‌های دیگر همبستگی با همه ی انسان ها برای آزادی است!

ـ همانطور که می‌دانید امسال خانم یودیت باتلر جایزه‌ی هم جنس‌گرایان کلن را در برلین نپذیرفت، نظر شما در این رابطه چیست؟

ـ من از رد جایزه از جانب خانم یودیت باتلر پشتیبانی می‌کنم، به دلیل اینکه جو راسیستی را خودم تجربه کرده‌ام و می‌دانم خارجی‌هایی که هم‌جنس‌گرا هستند از شرایط زندگی سختی برخوردارند، آنها هم از طرف هم وطنان خود طرد و حتا تهدید می‌شوند و هم از طرف بخشی از هم‌جنس‌گرایان آلمانی مورد رفتارهای راسیستی قرار می‌گیرند.