گذر

کم مهمونی می رم،
اما گاهی ناچار باید رفت،
اصلا حوصله نداشتم اما باید می رفتم
همین که وارد خونه اون فامیلی که مهمونش بودیم، شدم، ناخودآگاه شروع کردم به دید زدن وسایل،
وسایل خونه با سلیقه ام جور نبود اما افکاری که پیرامونشون می اومد حس خوبی می داد،
ته نگاه و حسم انگار یه جور امیدواری بود،
به وسایل نگاه می کردم و برای هر کدوم دلیلی می اوردم که بده و اینجوی یا حداقل این مدلیش رو بهتره برای خونمون! نگیریم،
و همین که افکارم به “خونمون” می رسید حس قشنگی توی ذهنم می پیچید.
تا آخر مهمونی همین کار رو ادامه دادم.
لذتی داشت که …

اما کیه بتونه بگه بیشتر از یه بازی بود.