گذر

صبح هفت تا هفت و سی بیدار می شم،
ظهر یک و نیم تا دو ساعت وقت استراحت و نهار دارم، که به پسر و گوگل ریدر می گذره،
و دوباره تا هفت عصر سر پام.
عصر ها خستگی حسابی تو چهره و رفتارم مشهوده،
واقعا خسته کننده است و سخت،
اما این روزها رو خوب می دونم،
دارم سعی خودم رو می کنم و امید دارم،
و این با چند وقت پیش که بارها حتی به فکر خودکشی هم بودم خیلی متفاوته،
این روزها خوبن، خوبم،
و جالب اینجاست که از پسر هم ناراضی و شاکی نیستم.