پرش به محتوا

گذر

2010/10/19
بدست

وقتی دستش رو می گیرم،
وقتی به رخش می کشم،
وقتی با تمام وجود سانسور می کنم خواستنم رو در بوسیدنش، در ملاء عام،
وقتی لم می دم به پهلوش و سرم رو روی شونش ول می کنم،
وقتی …
تظاهر هست، اما نه تظاهری به پوچی روزمرگی،
نیازه،
وجود داره و باید دیده بشه تا روزمرگی بشه.
و البته این نگاه یک مبارز نیست،
چون اصلا این دید مقدس نیست،
فقط یک زندگی است و تلاشی برای آن.

هنوز دیدگاهی بیان نشده

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌واره‌ی وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

دنبال‌کردن

هر نوشته‌ی تازه‌ای را در نامه‌دان خود دریافت نمایید.

به 60 مشترک دیگر بپیوندید