گذر

کلی این دو روز حرف جمع کرده بودم تا برات بگم
کلی تو ذهنم باهات دعوا کردم
کلی …
وقتی بهت رسیدم هیچی جز اشک برای گفتن نداشتم
اشکی که حالا هم وقت نوشتن این خطوط رهام نمی کنه

وقتی گفتی بس کن مثلا رضا پسری ها
خوشحالم که با گلویی چفت شده بهت گفتم که نه برای تو

می نویسم تا یادم بمونه
بمونه برای روزگاری که دیگه ماهیچه ی جهنده ای میون سینه ام نخواهد بود
که یادم باشه روزی روزگاری منم میون سینه چیزی داشتم.