My Ordinary Gay Day: چس ناله های قطع و تمام
امروز شاید یک هفته می شه که خبر قطع سراسری اینترنت منتشر شده! تکذیب شده، تایید شده، دوباره تکذیب شده که خب این یعنی که بعله! این طرح داره اجرا می شه!
یعنی از اینترنت چار تا سایت در پیت ایرانی مثل بلاگفا و یاحق و کوفت و زهرمار باقی می مونه!
این یعنی از ما که در قوانین ایران حتی تعریف هم نشدیم، هیچ چیز باقی نمی مونه!
تنها جایی که اقلیت های جنسی ایران جایی برای حرف زدن، نوشتن و در کل “بودن” داشتن، اینترنت بود.
محو می شیم.
از بین می ریم و “ما مثل شما از این چیزها نداریم” تحقق پیدا می کنه.
نمی دونم چه بلایی سر تحقیقات می آد وقتی گوگل و ویکیپدیا وجود نداشته باشه.
و در کل چی از من که کارم و زندگی ام با اینترنت معنا پیدا می کنه باقی می مونه.
نمی دونم چند روز یا ماه این قطع اینترنت که وعده داده شده، باقی می مونه اما از من به شما وصیت دوستان، هر چیزی که از اینترنت لازم دارید جمع کنید و ذخیره کنید! ریسک نکنید.
از ایمیل هاتون بک آپ بگیرید. پسورد هاتون رو عوض کنید. اگر با دوستانی در خارج از طریق اینترنت در تماسید شماره های تماسشون رو بگیرید و بهشون بگید که این اتفاق داره می افته.
و
من از همین تریبون اعلام می کنم که ایمیل دولتی ایجاد نکرده ام و نخواهم کرد، اگر ایمیلی ایجاد کنم، به هر مصیبتی هم که شده از طریق همین وبلاگ یا ایمیل جیمیل ام به دوستانم اعلام می کنم.
فعلن این پست تا مدتی پست آخر این وبلاگ خواهد بود مگر اینکه خبر تازه ایی بشنوم.
بوسدارتون
رهام
گاهی اقات امید داشتم، انترنت جایی بود که خودم بودم نه اون چیزی که اطرافیان از من میخواستن یا اون چیزی دوست داشتن از من برداشت کنن ، حالا که اینم از بین میره مثل اینه که سرم رو گذاشتن لای گیوتین مثل اینه که از بلندی پرتم کنن پاین مثل اینه که اعدامم کنن مثل مریضی شدم که دکتر قطع امید کرده میگه تا چند وقطع دیگه میمیری چند تا شخسیت مثل من قراره بمیرن با قطع شدن اینترنت ؟؟؟
برای انسانهای بزرگ هیچ بمبستی وجود ندارد….. آنها یا راهی خواهند یافت… یا راهی خواهند ساخت…..(هرچند که دهنشون ….)