یک نوجوان، جوانترین فرد در بریتانیا شد که طی یک عمل جراحی 7 ساعته تغییر جنسیت داده است.

به گزارش سه نسل، جکی گرین که سابقا جک نام داشت پسر نوجوانی بود که روحیاتی دخترانه داشت و حالا یک دختر است. او در تولد 16 سالگی خود در تایلند و با یک عمل جراحی 7 ساعته تغییر جنسیت داد.

وی 4 بار قصد خودکشی داشت. اگرچه او یک پسر بود اما همیشه رفتارهای دخترانه داشت و لباس دخترانه میپوشید و با اسباب بازیهای دخترانه بازی میکرد.

خانواده اش بالاخره با این موضوع کنار آمدند که وی یک دختر است که در جسمی پسرانه متولد شده است و با پرداخت 28000 پوند وی را به آرزویش رساندند.

او اکنون یک مدل است و در رقابتهای دختر شایسته انگلستان به مرحله نیمه نهایی راه یافته است. او میگوید اگرچه شاید عجیب به نظر برسد اما میخواهم دختر شایسته بریتانیا باشم.

امروز شاید یک هفته می شه که خبر قطع سراسری اینترنت منتشر شده! تکذیب شده، تایید شده، دوباره تکذیب شده که خب این یعنی که بعله! این طرح داره اجرا می شه!

یعنی از اینترنت چار تا سایت در پیت ایرانی مثل بلاگفا و یاحق و کوفت و زهرمار باقی می مونه!

این یعنی از ما که در قوانین ایران حتی تعریف هم نشدیم، هیچ چیز باقی نمی مونه!

تنها جایی که اقلیت های جنسی ایران جایی برای حرف زدن، نوشتن و در کل “بودن” داشتن، اینترنت بود.

محو می شیم.

از بین می ریم و “ما مثل شما از این چیزها نداریم” تحقق پیدا می کنه.

نمی دونم چه بلایی سر تحقیقات می آد وقتی گوگل و ویکیپدیا وجود نداشته باشه.

و در کل چی از من که کارم و زندگی ام با اینترنت معنا پیدا می کنه باقی می مونه.

نمی دونم چند روز یا ماه این قطع اینترنت که وعده داده شده، باقی می مونه اما از من به شما وصیت دوستان، هر چیزی که از اینترنت لازم دارید جمع کنید و ذخیره کنید! ریسک نکنید.

از ایمیل هاتون بک آپ بگیرید. پسورد هاتون رو عوض کنید. اگر با دوستانی در خارج از طریق اینترنت در تماسید شماره های تماسشون رو بگیرید و بهشون بگید که این اتفاق داره می افته.

و

من از همین تریبون اعلام می کنم که ایمیل دولتی ایجاد نکرده ام و نخواهم کرد، اگر ایمیلی ایجاد کنم، به هر مصیبتی هم که شده از طریق همین وبلاگ یا ایمیل جیمیل ام به دوستانم اعلام می کنم.

فعلن این پست تا مدتی پست آخر این وبلاگ خواهد بود مگر اینکه خبر تازه ایی بشنوم.

بوسدارتون

رهام

رضا: این دوستمون خواسته تفاوت نه دی و اولین جمعه مرداد رو براشون بنویسیم، من که قلم ام قاصره!

پیوند به منبع

به نظر من خیلی مسخره است که تو برنامه ی پرگار دیشب این دو تا ابلهی که اومده بودن می گفتن اعدام های دهه ی شصت رو فراموش کنیم، موسوی عذرخواهی کنه، چپ ها و سبزها با هم بشن و آشتی ملی اعلام کنیم. بیست و پنج هزار نفر تو چند ماه اعدام شده ان و این همه بچه ی یتیم و زن بی شوهر ننگ تاریخی از دامن آلوده ی موسوی خرمتعصب پاک نمی شه. یه مشت آدم کش اقتدارگرای فرصت طلب جمع شده ان دورهم و مایلن اعتراضات مادی به حق ملت رو به نفع خودشون مصادره کنن. اون موقعی که معتضرین به انتخابات داشتن تو این خیابون ها جون می دادن خون می دادن حمایت پرپاگاندای غرب رو نداشتن، حالا که آمریکا به این نتیجه رسیده می تونه از دعوای خامنه ای و ومحموتی ماهی بگیره خودش از جانب خودش تصمیم گرفته اعدام های دهه ی شصت رو ندیده بگیره. این منو یاد دوستانی می اندازه که خودشون از پیش خودشون تصمیم گرفتن پیش کسوت و رییس سازمان و نماینده ی گی های ایرانن و می تونن از پیش خودشون روز فلان اعلام کنن، اعلامیه صادر کنن و غیره! توجه دارید ستم ساخت یافته چقدر عمل کردش تو همه ی حوزه ها مشابهه؟ و چقدر آسون گیر و بی اطلاعن کسایی که به همین راحتی پشت یه ماشین آدم کشی به اسم مثل میرحسین موسوی جمع می شن و به نفعش شعار می دن. دست بند سبز تو این مملکت اگه به معنی مخالفت با احمدی نژاده به معنی شیشکی بستن به این همه فعال سیاسی مطلعه که به یک غمزه ی حیوونی به اسم موسوی کشته شدن. با این اقدام، ادعای دمکراسی و حقوق بشر و آزادی از طرف این گروه جالبه. هیچ آدم عاقلی خون امثال ندا و سهراب و همین طور کشته شده های جنگ 1989 و انقلاب 1979 و قبل و بعد از اون رو فراموش نمی کنه! هیچ کشته ای رو، لذا این فکر ابلهانه رو رها کنید که برای علم کردن موسوی که اسوه ی نادانی و فرصت طلبیه ذمه اش رو از خون چپ ها پاک کنید.

جالبش اینه که تقصیر این آدم کشی ها به گردن مجاهدین می افته که دست به اسلحه برده ان. نباید می بردن چرا برده ان؟ به این ترتیب خون این همه یهودی و گی و کمونیست و عرب و معلول و اسلاو و رنگین پوست و سسیالیست هم به عهده ی خودشونه، چرا این طوری بودن؟ نباید می بودن. خون مقتولین ویتنام و الجزایر و چک اسلواکی و افغانستان هم به گردن خودشونه چرا مقاومت کردن؟ نباید می کردن. بمب گذاری خلیج هایفونگ هم به گردن مردم تایوانه، چرا با مائو جنگیدن؟ نباید می جنگیدن. خون مردم روستاهای کروات نشین هم به گردن خودشونه چرا جلوی صرب ها ایستادن؟ از بین رفتن تمدن ماچوپیچو هم به عهده ی خودشه چرا جلوی آمریکا ایستادن؟

ترانه جمعه رنگین کمانی – کاری از اقلیت های جنسی ایران

Download

صدای چند تن از اقلیت های جنسی ایرانی برای پاسداشت روز رنگین کمانی ها

صدای 1

صدای 2

صدای 3

صدای 4

صدای 5

صدای 6

صدای 7

برای دیدن کلیپی که با که به صدای چند تن از اقلیت های جنسی ایرانی درست شده نیز می توانید از این پیوند استفاده نمایید

پیوندهای مرتبط :
:: صفحه روز اقلیت های جنسی در سایت همجنس گرا
:: صفحه روز ملی اقلیت های جنسی در فیس بوک

سخنگوی انجمن نظام صنفی رایانه‌ای از افتتاح اینترنت ملی خبر داده و گفته است به زودی ارتباط ایران با اینترنت جهانی مسدود خواهد شد.
پیام کرباسی، سخنگوی انجمن نظام صنفی رایانه‌ای روز سه‌‌شنبه (۱۳ دی ۱۳۹۰) در گفت‌وگویی با روزنامه «روزگار» گفته است که به‌زودی شبکه‌ی اینترنت ملی (اینترانت) در ایران راه‌اندازی می‌شود و با افتتاح اینترنت ملی، ارتباطات اینترنتی ایران با اینترنت جهانی قطع خواهد شد.
کرباسی گفته است که با راه‌اندازی اینترنت ملی، سرعت اینترنت کاربران تا دو مگابایت بر ثانیه افزایش خواهد یافت و تایید کرده است که دسترسی به برخی از وب‌سایت‌های جهانی مسدود خواهد شد.
یک عضو دیگر انجمن نظام صنفی رایانه‌ای که نامش فاش نشده است، در گفت‌وگو با همین روزنامه اعلام کرده که دلیل کندی و اخلال شبکه‌ی اینترنت در روزهای اخیر نیز تلاش‌ها و آزمایش‌ها برای راه‌اندازی اینترنت ملی است. این مقام  مدعی شده است که اینترنت ملی تا دوهفته‌ی دیگر در کشور به‌راه خواهد افتد.
پیش از این رضا تقی‌پور، وزیر ارتباطات و فن‌آوری نیز از راه‌اندازی اینترنت ملی خبر داده بود و گفته بود که در چنین طرحی، تمام سایت‌های غیراخلاقی و ضداسلام مسدود خواهند شد.
سازمان‌های مدافع آزادی بیان از جمله سازمان «گزارشگران بدون مرز»، تلاش‌های حاکمیت ایران برای راه‌اندازی اینترنت ملی را «طرحی علیه آزادی بیان و قوانین اینترنت جهانی» توصیف کرده‌اند. به این اعتقاد این نهادها هدف جمهوری اسلامی ایران از این‌کار تشدید هرچه بیشتر سانسور و سرکوب کاربران اینترنتی و شهروند-خبرنگاران است.

دولت آمریکا اعلام کرده است که به منظور حمایت از حقوق دگرباشان جنسی در سراسر دنیا، اقدامات دیپلماتیک و بسته های حمایتی در نظر می گیرد.

هیلاری کلینتون، وزیر خارجه آمریکا، روز سه شنبه (ششم دسامبر – ۱۵ آذر) در ژنو با اعلام این خبر گفت که به حقوق همجنس گرایان باید به مثابه دیگر حقوق بنیادین انسانها نگاه شود.

به گفته گزارشگران، خانم کلینتون این سخنان را در جمع سران بسیاری از کشورهای جهان عنوان می کرد که در کشورهای آنها دگرخواهی جنسی جرم محسوب می شود.

بنابر گفته گزارشگران، سران این کشورها به هنگام ایراد سخنرانی خانم کلینتون، با چهره ای بهت زده به سخنان او گوش می کردند.

دگرباشی جنسی اصطلاحی است که برای همجنس گرایان زن و مرد و افرادی که باور دارند ظاهر جنسی آنها با تمایلات جنسی‌شان یکسان نیست و گاه خواهان تغییر جنسیت می شوند، اطلاق می شود.

دیروز ظهر یکی از همکاران تلویزیون بی بی سی فارسی تماس گرفت که به استودیوی بی بی سی در نیویورک بروم و درباره ی این خبرصحبت کنم. دولت امریکا اعلام کرده که از این به بعد «حمایت از حقوق همجنسگرایان» (و دوجنسگرایان و ترنسجندرها) را یکی از اهداف مهم «سیاست خارجی» خود می داند. دیر تماس گرفته بودند و عذرخواهی کردم. اما این چهار نکته به نظرم می رسد که این جا می آورماول؛ جای خوشحالی است که دولت امریکا به فکر دفاع از حقوق به حاشیه رانده شدگان باشد. چهل سال بیشتر از آغاز جنبش حقوق همجنسگرایان در امریکا نگذشته و تحول دولت امریکا در این سه دهه را باید با دید مثبت نگاه کرد. باشد که وضعیت همجنسگرایان در این کشور نیز بهتر شود

دوم؛ با این حال تصور می کنم که دولت امریکا هنوز پشتوانه ی اخلاقی برای دفاع از حقوق همجنسگرایان را در دنیا ندارد. قانون «نپرس و نگو» در نیروی ارتش این کشور تا همین چند ماه پیش پابرجا بود و اجازه ی خدمت سربازی به همجنسگرایان نمی داد. بسیاری از اعضای کنگره ی امریکا آشکارا همجنسگراستیز هستند و بسیاری از ایالت ها در این کشور ازدواج همجنسگرایان را هنوز به رسمیت نشناخته اند. دولت امریکا هم چنین در این سال ها نتوانسته علاقه اش به «خانواده ی دیگرجنسگرا» را در تدوین، رد و یا پیوستن به بعضی از بیانیه ها و کنوانسیون های بین المللی پنهان کند

سوم؛ وقتی دفاع از حقوق همجنسگرایان با «سیاست خارجی» امریکا عجین شود، لزومن پیامدهای مثبتی برای همجنسگرایان در پی ندارد. همجنسگرایی در بیش از هشتاد و پنج کشور جرم تلقی می شود و اکثر این کشورها در افریقا، امریکای جنوبی، خاورمیانه، و آسیای مرکزی با سیاست های خارجی امریکا در امور دیگر مخالف اند. پیوند خوردن حقوق همجنسگرایان با «سیاست خارجی» امریکا می تواند وضعیت همجنسگرایان در آن کشورها را بدتر کند. این کشورها بر موضع خود مبنی بر «غربی» و «غیر بومی» بودن همجنسگرایی مصمم تر می شوند و آن را «ناتوی فرهنگی» و «بهانه ی غربی ها برای دخالت در امور داخلی» کشور خود می دانند

چهارم؛ وقتی چند سال پیش «دفاع از حقوق زنان» به یکی از اهداف مهم سیاست خارجی دولت امریکا بدل شد، امریکایی ها «نجات زنان افغانستان» را در زمره دلایل خود برای حمله به این کشور گنجاندند. در آن جنگ بسیاری از زنان افغان کشته شدند. مثبت بیاندیشیم و امیدوار باشیم که این بار «نجات همجنسگرایان ایرانی» بهانه ای برای یک جنگ جدید نباشد

در استانبول زیاد پیش می آید که گروهی، پرچم به دست، شعار بدهند و تظاهرات کنند. در نقطه توریستی مثل خیابان استقلال که اصلا باب است و نتیجه این می شود که عادت کنی هر از چند گاهی گروهی فریاد کشان از کنارت رد شوند و خواسته ای داشته باشند از سیاست گرفته تا دغدغه های جور و واجور اجتماعی. اما تظاهراتی که از یکشنبه ۲۸ نوامبر،‌ ششم آذر، شروع شد و تا پایان هفته هم چند بار تکرار شد، داستان دیگری دارد: با پرچم های رنگی در دست، تظاهرکنندگانی آمده اند که برای مبارزه با “خشونت علیه دو جنسیتی ها” گرد هم بیایند.

به یاد قربانیان

از روی نشان هایی که در دست دارند معلوم است ۱۳ سال شده که هر سال این گردهمایی ها را برگزار می کنند. همزمان با گردهمایی های مشابه در سراسر جهان، انجمن حمایت از اقلیت های جنسی ترکیه هم ترتیب برگزاری این یادبود را داده است. یادبود قتل یک زن ترانسکچوال یا دوجنسیتی که شب ۲۸ نوامبر ۱۹۹۸ در ماساچوست آمریکا به خاطر هویت جنسی اش به قتل رسید و شد نماد خشونت علیه دوجنسیتی ها . اینجا در استانبول، روی پلاکاردهایی که دست گرفته اند، نوشته اند که تا همیشه، یاد قربانیان را گرامی خواهند داشت. نوشته اند که جمع شده اند در عزای از دست رفتگان و به شادی آنهایی که مانده اند و مبارزه می کنند. علیه دولت اسلام گرای ترکیه شعار می دهند و می گویند “به وضع زندگی آنها رسیدگی نمی شود و محدود شده اند”.

سوال پیش می آید برایم که محدودیتی که از آن می گویند چیست وقتی که می توانند آزاد، پرچم به دست در خیابان های به قول خودشان “تحت حاکمیت اسلام گراها” راه بیفتند. ترکیه که برای بسیاری از اقلیت های جنسی در منطقه، کشوری شده الگو در احترام به حق و حقوقشان… پرچم رنگین کمان بزرگی را وسط گرفته اند و بسیاری از تظاهرکنندگان زیرش جمع شده اند و با آن حرکت می کنند. راه می افتم دنبالشان و دنبال فرصتی می گردم که لا به لای شعارها، ازشان اینها را بپرسم.

بالای سرم تصویر قربانیان دو جنسیتی ترک هست که بالا و پایین می رود. یک نفر از تظاهرکنندگان را نشان می کنم. سر صحبت را با چه کسی هم باز کردم: گاب لوکس، زنی به قول خودش “نو ظهور” ( تغییر جنسیت داده)، اهل آفریقای جنوبی که در سالهای جوانی مورد خشونت قرار گرفته و حالا چندین سال شده که آخرین هفته نوامبرش را در کشورهای مختلف می گذراند تا در این رشته تظاهرات ها شرکت کند. خودش را که معرفی می کند، در لا به لای حرفهایش می گنجاند که مردان محله شان او را شکنجه می کردند که بمیرد تا آبروی مردها نرود.

از وضعیت ترکیه که سوال می کنم می گوید “گول ظاهرش را نخور که اینجا وضع خراب تر از سالهای پیش کشور من است”. ترکی شعاری می دهد و ادامه می دهد که : می دانی من این شعارها را به چند زبان بلدم؟ فرصت می دهد که بگویم: همین! اینجا دست کم حق تظاهرات برای اقلیت های جنسی وجود دارد، مثل کشورهای غربی، مکان های عمومی بسیاری وجود دارد که می توانید بروید و معاشرت کنید، حتی گوینده های تلویزیونی دوجنسیتی (ترانسکچوال ها) وجود دارند که بسیار مشهورند، وقتی می گویی وضع خراب است، دقیقا منظور چیست؟ براق می شود، دستم را می کشد و لا به لای جمعیت می برد: بیا برویم با سما کیلیچک صحبت کن، سخنگوی انجمن حمایت از اقلیت های جنسی که خودش هم دوجنسیتی است.

‘ترکیه، در مقام دوم خشونت علیه دوجنسیتی ها’

یکی از تظاهرکنندگان می‌گوید که ترکیه دست کم در مقام دوم خشونت علیه ترانسکچوال‌هاست

وقتی سما کیلیک را در جمعیت پیدا کردیم، بلندگوی بزرگی به گردن داشت و لا به لای شعارها، سخنرانی می کرد. معرفی شدم که خبرنگارم و سوال دارم. گفت که خیلی فرصت حرف زدن ندارد اما قبل از سوال من خودش به حرف آمد که: امسال جمعیت بیشتر از سال های قبل است. اشاره می کند به مردم عادی که در آن ساعت عصر درخیابان استقلال هستند و می گوید: امسال لبخند ها بیشتر است، خیلی از جمعیت تظاهر کننده ها در واقع مردم عادی بودند که از سر خیابان به ما اضافه شدند. البته بیشتر توریست هستند، مردم محلی می ترسند “بدنام” شوند. به ریشه تظاهرات اشاره می کند، به قتلی که ۱۳ سال پیش در ماساچوست آمریکا، زمینه این گردهمایی های سالیانه را فراهم کرده.

سر خیابان استقلال که تظاهرات شروع شد، جمعیت حدود پانصد نفر بود اما حالا خیابان استقلال رسما پر شده از پرچم های رنگین کمان و جمعیت. می پرسم آیا در ترکیه هنوز قتل هایی از این دست، اتفاق می افتد؟ تازه انگار رفته ام سر اصل مطلب. می ایستد و می گوید: اگر در مقام اول نباشد به جرات می گویم که ترکیه در مقام دوم خشونت جامعه علیه ترانسکچوال هاست. مساله فقط دولت و حکومت نیست. همه سال تعداد زیادی قربانی نگاه تبعیض آمیز مردم می شوند. تعداد زیادی کشته

می شوند و یا مورد اذیت و آزار قرار می گیرند. اینطور بگویم یک دوجنسیتی، اگر بخواهد در نقطه ای خلوت از شهر استانبول راه برود، باید خیلی مواظب باشد. دولت ترکیه از هر تلاشی برای عضویت در اتحادیه اروپا کوتاهی نمی کند، یکی اش ژست آزادی دادن به اقلیت های جنسی است. این کافی نیست. آموزش عمومی چیزی است که ما می خواهیم. در ترکیه آمار قتل های ناموسی بالاست، از جمله قربانیان قتل های ناموسیِ دو جنسیتی ها هستند.

سوال پیش می آید که با این حساب، انجمن هایی مثل انجمن حمایت از اقلیت های جنسی در ترکیه، روی کمک های دولت حساب می کنند یا نه. تیز جواب می دهد که: نه، معلوم است که نه. نگاه کن مجوز تظاهرات را چگونه صادر کرده اند. آنها به یک گروه معترض اجتماعی اجازه تظاهرات در نقطه توریستی شهر را داده اند. برای چه؟ لابد برای اینکه توریست ها ببینند و تعریف و تمجید کنند. حقیقت اینجاست که از جمله اهداف اینگونه گردهمایی ها، صحبت با مردم عادی کوچه و خیابان است. از زمانی که اسلام گراها روی کار آمده اند، هر جور که بشود سعی می کنند ما را مخفی کنند. وقتی گردهمایی هایی از این دست را خلاصه می کنند در نقاطی که بیشتر توریست های خارجی، در آنجا حضور دارند، جنبه آموزشی کار ما کم می شودِ، فریاد حضور ما به “در و همسایه های خودمان” نمی رسد.

‘به امید آینده’

به اواسط خیابان بلند استقلال می رسیم، جایی که تظاهر کنندگان قصد دارند تظاهرات را آنجا تمام کنند و سخنرانی پایانی انجام بشود. سما می ایستد وسط و بقیه دورش جمع می شوند. با بلندگوی دستی اش شروع می کند: من با شما حرف می زنم. با شمایی که در این خیابان هستید… به ما خوب نگاه کنید. سالهاست قربانی شده ایم، چون خیلی از شما ما را بی آبرو می دانید، چون خیلی از شما ما را لایق زندگی کردن نمی دانید. حقیقت اما این است که ما همین هستیم که می بینید، ما مثل شماییم و خواستار حق و حقوقی برابر با شما. اینجا جمع شده ایم که بگوییم از گذشته متاثریم و به آینده … امیدوار… به ما کمک کنید. به ما کمک کنیدش را همه با هم چند بار تکرار کردند.

منبع بی بی . سی

جمع
شش نفره.

پذیرایی با کیک و قهوه و موسیقی “علیزاده”،
گپ و گفتگو و تبریک انتشار کتاب تازه.
خوانش یکی از شعرها.

فسنجان لذیذ نهار روز جمعه
دست‌پخت تو
دست‌پخت من.
شوخی و تعارفات شیرین دو خانواده.

چای بعد از نهار، آماده.

آخ که چه لذتی بود!
نشاندن دو پدر و دو مادر کنار هم
اعلام کردن با صدای بلند و با هم
- “ما عاشق همیم”
- “ما با همیم”.
آخ که چه لذتی بود!

دهان‌های از تعجب باز مانده
سکوتِ در هوا آویزان مانده
نگاه‌های راه گم کرده و
شاید
شاید
عکس‌العمل‌هایی که در رودربایستیِ هم مانده!

شوک و گیجی و گمی‌ای چهار نفره.
ناگهانیِ آرامشی عمیق و دو نفره،
فکر روزهای خوب و گرم آینده.

*

به‌شان وقت باید داد!

دیدی وقت رفتن
کتاب تازه شعرت را با خودشان بردند؟

دسته‌بندی شده در: Uncategorized, لینک و نگاره های دگرباشان ]]> http://5pesar.wordpress.com/2011/11/30/%d8%a2%d8%a8%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d9%be%d8%a7%db%8c-%d9%86%d9%87%d8%a7%d9%84-%d8%ae%d9%88%d8%b4%d8%a8%d8%ae%d8%aa%db%8c/feed/ 1 Hamlet