Skip to content

صفحات خالی: رنجنامه

2010/11/14
by

پیوند به منبع

بهروز جاوید تهرانی

http://balatarin.com/topic/2010/11/10/1006290

سلام بهروز جان.

می خواستم که دیگر هرگز در وبلاگم ننویسم.

اما امروز می نویسم، فقط برای تو.

امروز من فقط برای تو می نویسم برادر عزیزم.

امروز به این امید می نویسم که یک روزی آزاد شوی و این پست را بخوانی.

چون می خواهم بگویم که از صمیم قلبم دوستت دارم.

چون می خواهم بگویم که همیشه به یادت هستم.

شاید باور نکنی،

اما من همیشه به یادت هستم.

به یادت اشک می ریزم؛

و به یادت،

برایت آرزوی سلامتی و آزادی می کنم.

فکر نکن تنهائی.

من به یادت هستم.

دوستت دارم،

برادر عزیزم،

بهروز جاوید تهرانی.

No comments yet

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: