Skip to content

نگاهي به فيلم «آينه هاي روبه رو» دردي است غير مردن… « کیهان »

2011/02/11

پسر: لازم به یادآوری  است که پسر تاییدی بر لحن و دید نگارنده ندارد و انتشار مطلب فقط جنبه ی اطلاع رسانی و آشنایی با دیدگاه های متفاوت دارد.

پیوند به منبع

نگاهي به فيلم «آينه هاي روبه رو» دردي است غير مردن…
نويسنده: تقي دژاكام
«آينه هاي روبه رو» بيشتر از آن كه درباره يك معضل فردي باشد، درباره نگاه عمومي جامعه به يك معضل فردي است. آدينه، دختري كه سال هاست فهميده دچار مشكل دوجنسيتي يا ترانس شده، اما اطرافيانش او را مبتلابه آسيبي اجتماعي مي پندارند و به همين بهانه، او را از ارتباط با جامعه منع مي كنند تا از اين رهگذر آبروي خودشان حفظ شود! در اين ميان، رعنا زني كه همسرش به دليل كلاهبرداري شريكش در زندان به سر مي برد و او براي گذران آبرومندانه زندگي با پيكان رنگ و رو رفته شوهرش صادق مسافركشي مي كند، آدينه را سوار مي كند و طي حوادثي به زواياي زندگي تاريك او پي مي برد و تلاش مي كند تا اين مشكل او را حل كند.
    نگار آذربايجاني در نخستين تجربه فيلم بلند خود، به سراغ سوژه اي حساس رفته است و همين نشان مي دهد كه نمي خواهد در فيلم سازي راحت طلب باشد. راحت طلبي يعني اين كه تو هم در اولين گام، اگر نمي خواهي فيلم كمدي درجه سه بسازي و مردم را بخنداني تا جيب تهيه كننده را پر پول كني، حتي به سراغ موضوعي دستمالي شده مثل عشق نروي و براي سينمايت كاركردي اصلاحي قائل باشي. چنين كاركردي در سينماي ايران بي سابقه نيست اما پرشمار هم نيست و شايد بهترين نمونه آن، «عروس آتش» باشد كه خسرو سينايي درباره معضل ازدواج اجباري با پسر عمو در برخي مناطق جنوبي كشور ساخت تا با زبان هنر، عمق فاجعه اين نگاه خرافي را به تصوير بكشد و قدمي بزرگ براي اصلاح اين رسم غلط بردارد. آينه هاي روبه رو قطعاً در قطع و اندازه عروس آتش سينايي نيست، اما دغدغه سازنده آن به همان گونه اصلاحي است.
    آذربايجاني در اين فيلم از ادا و اصول روشنفكري هم خودش را كنار كشيده است و به همين دليل مي بينيم شخصيت تاثيرگذار و به نوعي مصلح فيلم، دختري سالم، مذهبي، نمازخوان، با حجاب كامل و اهل رعايت قيود شرعي است. يادمان بيايد آنجا كه رعنا متوجه مي شود آدينه دوجنسيتي است و اجازه نمي دهد به او دست بزند تا نكند نامحرم محسوب شود و او گناهي مرتكب شده باشد.
    همچنين در فيلم از زبان آدينه مي شنويم كه دوجنسيتي ها در ايران اسلامي، نه تنها از سوي قانون، محترم شمرده مي شوند بلكه براي عمل جراحي تبديل به جنس اصلي، وام هم دريافت مي كنند. همين جاست كه تاكيد مي كنيم فيلم با پررنگ كردن اين به رسميت شناخته شدن از سوي دين و قانون، نگاه غلط اجتماعي به اين معضل را به باد انتقاد مي گيرد و مي كوشد نگاه عامه مردم را به اين ماجرا، كمي منطقي تر و عاقلانه تر كند.
    برخي معتقدند دراين فيلم، نگاه و رفتار غلط پدر آدينه، نوعي سبك كردن نهاد خانواده محسوب مي شود. دراين باره دو نكته قابل ذكر است: اول اين كه نگاه پدر دراين فيلم تابعي از نگاه غلط اجتماع به اين معضل است و اگر اين بدبيني اجتماعي نبود، با قرينه هايي از ديالوگ هاي فيلم مي توان فهميد كه اين رفتار درون خانه هم تا حد زيادي روال منطقي خود را طي مي كرد به خصوص اگر تاكيدات مكرر پدر را مبني بر اين كه آدينه و آينده آدينه را دوست دارد لحاظ كنيم. در ثاني اين فيلم به اهميت نقش مادري كه نيست تاكيد محوري دارد و نشان مي دهد كه جاي مهرباني هاي مادر در اين خانه خالي است و اگر مادر نمرده بود، اين خانه و آدينه حال و روز بهتري داشته. ضمن اينكه در آخر، بازهم برادر آدينه به داد او مي رسد و كمك مي كند تا مشكلش حل شود. بنابراين، اين فيلم حتي از نگاه تحكيم موقعيت خانواده هم قوي ظاهر شده است. البته اينكه آدينه دراين فيلم راه به راه روسري اش را برمي دارد و به جاي آن كلاه مي گذارد و برعكس و تاكيد دوربين بر سر بي حجاب او- ولو براي چند لحظه- حتما از لحاظ شرعي اشكال دارد كه در اين مورد بايد در هنگام اكران فكري اساسي كرد.
    در يك كلام «آينه هاي روبه رو» با فراست از سياه نمايي درباره يك معضل اجتماعي فاصله معناداري مي گيرد و اين فاصله را تا انتهاي فيلم حفظ مي كند.
    آينه هاي روبه رو، سواي ارزش محتوايي، از نظر فني نيز قابليت هاي زيادي دارد. جدا از فيلمنامه خوب فرشته طائرپور كه انصافا بار اصلي موفقيت آميزبودن اين فيلم را به دوش مي كشد، كارگرداني آن هم نشان مي دهد يك فيلمساز خوب ديگر متولد شده است. بازي دو شخصيت اصلي فيلم- غزل شاكري و شايسته ايراني- هردو بسيار خوب و روان درآمده است. نيما شاهرخ شاهي هم در نقش برادر خوب ظاهر شده است هرچند پدر- همايون ارشادي- نتوانسته است بازي هميشگي خود را تكرار كند. تدوين فيلم انصافا شايسته تقدير است و از آمدن اسم سازنده فيلم در كنار سپيده عبدالوهاب معلوم است كارگردان كوشيده است دغدغه هاي خود را در تدوين فيلم هم اعمال كند. بي آن كه بدانيم فيلم هاي اول ديگر اين جشنواره چگونه ظاهر خواهندشد، مي توانيم حدس بزنيم آينه هاي روبه رو از شانس زيادي براي كسب جوايز- حداقل در بخش فيلم هاي اول- برخوردار است و همچنين به دليل روايت داستاني جذاب و صميمانه آن، در هنگام اكران، تماشاگران زيادي را به خود جذب خواهد كرد كه همين موضوع كمك زيادي به تاثيرگذاري اين روشنگري تصويري خواهد افزود. جاي چنين فيلم هاي سالمي انصافا در سينماي ما خالي است.

One Comment leave one →
  1. saeedeh permalink
    2011/02/26 19:36

    یعنی این مطلبو از روزنامه کیهان نوشتی.
    وای وای وای از اون شریعتمداری آشغال چقدر دلم خون شده.
    ولی چه عجب فیلمسازان ایرانی هم یه قدمی برداشتند.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: