Skip to content

ده کشور برتر برای زندگی دوستانه و برابر برای زوج های همجنس

2011/10/07
by

پیوند به منبع

قبل از هرگونه صحبتی باید این موضوع رو بدونیم و قبول کنیم که ارائه ی حقوق برابر، مساله ی آنچنان بزرگی برای دولت ها و حکومت ها نیست، اما اعطای حقوقی خاص مثل حق ازدواج به اقلیت های جنسی، میتونه خیلی سخت و شاید غیرممکن برای دولت ها باشه؛ چون مفاهیم سنتی بستر جامعه رو تشکیل میده و تنها حکومت هایی از ارائه ی این موضوع برمیان که خیلی پیشرو و نوآور باشن، کشورهایی که مفاهیم نو رو با مفاهیم سنتی برابر کردن و فرهنگ هاشون رو پیشرفت دادن. این موضوع تنها مربوط به کشورهای آسیایی و خصوصا فرهنگ اسلامی نمیشه، بلکه حکومت هایی مثل دولت مرکزی ایالت کالیفرنیا هم در برابر خواست عمومی و سطح پایین جامعه نمیتونن مقاوت کنن و حتا پس از تصویب قانون ازدواج اقلیت های جنسی، اون رو به حالت نیمه قانونی درمیارن!
حتا با اونکه سیاست داخلی ایالات متحده به دولت های خودمختار ایالتی اجازه ی به رسمیت شناختن این حقوق رو داده، اما در عرصه ی ملی تا حالا نه تنها هیچ پیشرفتی نداشته، بلکه فشار گروه هایی مثل جمهوری خواه ها باعث برگشت خیلی از مواضع حکومتی شدن (مثلا حتا با اجازه ی اوباما مبنی بر منع قانون «نپرس و نگو» تو نیروی نظامی این کشور، کمیته مرکزی حزب جمهوری خواه تصریح کرده که هروقت به قدرت اصلی کشور رسید، این قانون رو باز برقرار میکنه!)
هرچند که حقوق اقلیت های جنسی در بسیاری از کشورها مورد قبول جامعه س و حتا اگه حکومت هم رسما با اون مخالف باشه، اما در بسیاری از این کشورها با دیده ی اغماض به اون نگاه میشه، اما اعطای حق ازدواج به این اقلیت اوج اعطای این حقوق در سطح حکومتیه.
کشورهای زیر پیشروترین سرزمین ها تو ارائه ی حقوق برابر به این اقلیته:
١. هلند: در اول آوریل ٢٠٠١ اجازه ی ازدواج زوج همجنس رو به رسمیت شناخت؛ هلند اولین کشور در جهان بود که اجازه ی ازدواج کامل و حقوق پارتنری کامل رو برای زوج های همجنس تصویب کرد. البته حداقل یکی از زوج ها باید ملیت هلندی داشته باشه تا این ازدواج رسمی باشه. متاسفانه اگه شما و لیفهِبِن (liefhebben-یعنی پارتنر)تون تصمیم به مهاجرت بگیرید این حق برای شما شناخته نمیشه که به عنوان یه زوج شناخته بشید، مگر اینکه به کشورهای دیگه ی این فهرست مهاجرت کنید.
٢. بلژیک: در سال ٢٠٠٣ بلژیک تبدیل به دومین کشور در سطح بین الملل شد که این حق رو برای زوج های همجنس به رسمیت شناخت. در ٢٠٠٦، زوج ها این حق رو هم دریافت کردن که به طور مشترک فرزندی رو قبول کنن و والدین اون شناخته بشن.
٣. اسپانیا: در ژوئن ٢٠٠٥، اسپانیا به عنوان سومین کشور در این فهرست، مقام برنز رو دریافت کرد (:دی) و تمام حقوق ازدواج رو برای همجنس ها به رسمیت شناخت. اسپانیا این تصمیم رو خیلی راحت و فقط با اضافه کردنِ یه جمله ی کوتاه به قانون ازدواجش رسمی کرد: «هنگامی که دو انسان وارد پیمان ازدواج می شوند، الزامات و نتایج یکسانی را در برخواهند داشت، و تفاوتی ندارد اگر از دوجنس متفاوت باشند یا همجنس.» این عالیه!
٤. کانادا: در ژوئن ٢٠٠٥ کاخ ملت حقوق ازدواج رو برای گی ها و لزبین ها در سطح تمامی ایالات کشور هم توسعه داد ، و سنا هم در ماه بعد اون رو به تصویب رسوند، و بنابراین صورت رسمی اون در ژوئیه ی ٢٠٠٥ به تصویب رسید. اگرچه آب و هوای این کشور آدم رو میترسونه، اما شهر ونکوور باعث مباهات این اقلیته و در اونجا طبعا زمستون ها هم هوا خیلی مهربون و گرم خواهد بود!
٥. افریقای جنوبی: تصویب قانون ازدواج در سی ام نوامبر ٢٠٠٦. تصویب این قانون افریقای جنوبی رو به اولین و تنها کشور افریقایی تبدیل کرد که حقوق اقلیت های جنسی رو به رسمیت شناخت، درحالی که این قاره سخت ترین دولت ها رو در برابر پذیرش این اقلیت داره، دولت هایی که گاها مجازات بسیار سخت اعدام رو هم برای این اقلیت درنظر گرفته اند. در این کشور «ماموران ازدواج» جایگزین اشخاص خاص یا مذهبی ای شدند که به اجرای مراسم ازدواج میپرداختن، تا هیچگونه منع و آزاری در برابر ازدواج دو همجنس وجود نداشته باشه.
٦. نروژ: در اول ژانویه ٢٠٠٩، نروژ تبدیل به ششمین کشوری شد که ازدواج همجنس ها رو به رسمیت شناخت. این قانون شامل کلیه ی حقوقی ست که غیر همجنسان از اون برخوردارن.
٧. امریکا: در سال ٢٠٠٤، ایالت ماساچوست این ازدواج رو به رسمیت شناخت. در زمانی که بسیاری از نمایندگان کنگره با تصویب این قانون مخالفت کرده ن، ایالات آیوا، نیویورک، ورمونت، کانکتیکات، نیوجرسی و نیوهمپشایر تمام حقوق مدنی (از جمله حق ازدواج رو برای این اقلیت به رسمیت شناخته ن). ایالات مِین، هاوایی، اورِگُن، واشنگتن و منطقه ی کلمبیا هم حقوق مدنی این اقلیت رو به رسمیت شناخته ن (البته به غیر از ازدواج). پایتخت این کشور، یعنی شهر واشنگتن دی.سی هم ازدواج زوج همجنس رو به رسمیت میشناسه.
٨. دانمارک: این کشور تمامی حقوق مدنی را برای اقلیت های جنسی به رسمیت شناخته، هرچند که هیچ صحبتی از ازدواج افراد این اقلیت در قوانین این کشور نشده و در قوانینشون رسمیت نداره.
٩. سوئد: این کشور همچون دانمارک، تمامی حقوق مدنی را برای اقلیت های جنسی از سال ١٩٩٥ به رسمیت شناخته و از این لحاظ سومین کشور محسوب میشه. کلیسای ملی این کشور به تازگی اجازه ی تقدیس برای زوج های همجنس رو داده (در واقع تلویحا ازدواج زوج های همجنس رو به رسمیت شناخته).
١٠: ایسلند: این کشور تمامی حقوق مدنی رو برای این اقلیت از سال ١٩٩٦ به رسمیت شناخت. در سال ٢٠٠٦، زوج های همجنسگرا تمامی حقوق فرزند داشتن رو همجون افراد دگرجنسگرا به دست اوردن.
اینجاست که مهاجرت برای ما خیلی وسوسه انگیز میشه. وقتی که میشنویم کنگره ی امریکا، با اون جمهوری خواه های سرسخت هم در تلاشه تا این حقوق رو برای تمامی افراد مقیم امریکا به رسمیت بشناسه.
پ.ن١: کشورهایی که این ازدواج رو به رسمیت میشناسن: آرژانتین، اسپانیا، افریقای جنوبی، ایسلند، بلژیک، پرتغال، سوئد، کانادا، نروژ و هلند.
در ایالات متحده چند ایالت و در مکزیک، مکزیکوسیتی این ازدواج رو به رسمیت میشناسن. اگرچه کل ایالات مکزیک ملزم به رسمیت شناختن این ازدواج هستن، اما مجبور به اجرای قانون این ازدواج نیستند.
در کشور برزیل این ازدواج تنها در مواردی رسمی شناخته میشه که دادگاه های محلی یا عالی در مواردی خاص و البته رسمی اون رو انجام میدن.
در کلمبیا از دوم ژوئیه ٢٠١٣ تصمیم دادگاه عالی درمورد رسمیت این ازدواج اجرا میشه، حتا اگه کنگره ی این کشور بهش عمل نکنه.
در اسراییل و ژاپن این ازدواج صورت نمیگیره، اما تمام ازدواج هایی که خارج از کشور انجام شده رسمیت داره.
در هند اگرچه این ازدواج رسمی نیست، اما غیرقانونی هم شناخته نمیشه و گزارش هایی هم از ازدواج های صورت گرفته شده که با هیچ کدوم برخورد قانونی نشده. (میشه گفت وضعیت این کشور در این مورد لنگ در هواست!)
در کلمبیا هرچند که این ازدواج ممنوعه، اما با ازدواج هایی هم که صورت گرفته هیچ برخورد قانونی ای نشده.
در ایرلند و انگلستان (: پادشاهی بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی) دادگاه عالی داره این مورد رو بررسی میکنه.
در لوکزامبورگ و اسلوونی این موضوع به کنگره پیشنهاد شده و تحت بررسی مجلسه. نکته ی جالب درمورد اسلوونی اینه که با اینکه تقریبا تمامی کشورهای بلوک شرق سابق این ازدواج رو غیرقانونی اعلام کرده ن و به رسمیت نمیشناسن، این کشور هم که جزو همین کشورهاست، با این پیشنهاد میخواد همچون بسیاری دیگه از خدماتی که به خارجیا میده و ارزون حساب میکنه، جلب توریست بکنه. توریست مزدوجی! :دی
پ.ن٢: در هیچ کجا صحبتی از زوج «همجنسگرا» نشده، بلکه همه ی کشورها در این مورد اصطلاح same-sex couple «زوج همجنس» رو به کار میبرن. که خب مشخصه افراد برای این ازدواج حتما نباید همجنسگرا باشن.
پ.ن٣: در ایران (و به کل، تمام خاورمیانه) تا پیش از رسیدن تبعات انقلاب فرانسه (که مثلا با انقلاب مشروطه کاملا به ایران رسید) رابطه ی جنسی دو همجنس کاملا رواج داشت و همیشه عشرتکده هایی در سطح شهرها وجود داشت که مستقیما به ارائه ی این محصول جنسی! میپرداختن. اما همانطور که این رابطه کاملا در خاورمیانه (و شرق دور) رواج داشت (بنا بر دلایلی بسیار متفاوت و البته جالب)، این موضوع و رابطه در اروپا آنچنان شایع نبود و هرچه به رنسانس نزدیکتر میشد، بیشتر مورد نفرت عمومی قرار میگرفت. با انقلاب فرانسه این موضوع کاملا در نزد اروپایی ها طرد شد و از اروپا به دیگر نقاط جهان شایع شد. البته این نوع روابط (منظورم فقط رابطه ی جنسی دو همجنسه، نه خود همجنسگرایی)، هنوز هم در کشورهای عربی رایجه و به اون به دید لواط نگاه نمیکنن و لواط شرایطی خاص داره. اما روشنفکران اون رو پس میزدن. حالا همون چیزی رو که نسبتا داشتیم و غربیا ازمون با رواج فکرشون گرفتن، رسانه های چپ و اسلامی، غرب رو مورد هجوم قرار دادن که اینا کارهای کثیف شیطان پرستی و فراماسونریه و شماها دارید رواجش میدید!!!
عکس: قوانین مرتبط با ازدواج همجنس
     اطلاعاتی در دسترس نیست
    ازدواج همجنس ها
    صورتی دیگر از زندگی مشترک
    به رسمیت شناختن ازدواج همجنس ها در خارج
    به رسمیت نشناختن زوج همجنس
2 دیدگاه leave one →
  1. علی permalink
    2011/10/08 13:17

    سلام.
    مرسی از مطلب خوبت.
    ولی من فکر می کنم یک محیط مناسب برای هم جنسگرایان الزاما با قوانین ازدواج و رفع تبعیض و اینا پیش نمی یاد.
    مثلا تو همین آفریقای جنوبی با اینکه هم جنسگرایان بالا ترین حمایت قانونی رو دارن ولی شنیدم اونجا هنوز دید مردم نسبت به این مسئله هنوز منفی و خیلی از هم جنسگرایان مورد آزار و اذیت قرار می گیرن از اون ور تو یک جایی مثل دانمارک یا نیوزیلند با اینکه ازدواج کامل قانونی نیست جامعه کاملا قبول کرده که فقط یک گرایش جنسی وجود نداره.مثلا تو نیوزیلند چند تا از وزیرا و رده های بالای مملکتی و 9 تا از 120 تا نماینده پارلمان گی یا لزبینن که مردم خودشون انتخاب کردنشون.حالا تو سوئد از 350 تا نماینده چند تاشون گین؟. و یکی از دوستام که یک چند ماهی رفته اونجا میگه اینجا خیلی عادی که ذوج های همجنس تو خیابون با هم راه میرنو تو کلابا با هم لاو می ترکونن و همه مردمم بهشون احترام می گذارن.اونجا حتی هنوز gay adoption هم ندارن ولی من برای مهاجرت اونجا رو بیشتر ترجیح می دم تا کانادا که هنوز بعضی از مردمش هوموفوبیکن.من می گم برای اینکه ببینی یک کشور جای خوبی برای هم جنسگرایان هست یا نه به جایگاه اجتماعی هم جنسگرایان تو اون کشور نگاه کنیم نه به قوانینشون.

    Perceived Acceptance of Homosexuals Differs Around Globe
    http://www.gallup.com/poll/102478/Perceived-Acceptance-Homosexuals-Differs-Around-Globe.aspx#2

    • 2011/10/09 01:56

      سلام
      کاملا با نظرتون موافقم. درست که قوانین مهمترین مساله در حفظ حقوق همجنس گرایان هست ولی همه چیز نیست. در کنارش باید به فرهنگ مردم اون اجتماع هم نگاه کرد.
      مرسی

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: